The Ultimate Guide to Plastics of the Future Part 11 - Materials Innovation

Signed by Heartland Industries•
przyszłość plastiku

Plastik jest najczęściej używanym materiałem w produkcji od ostatnich 70 lat. W rzeczywistości szacunki pokazują, że od 1950 roku wyprodukliśmy prawie 10 miliardów ton plastiku.

Widzimy go wszędzie wokół nas, a nie tylko w trwałych towarach. Wiele plastików jest używanych do opakowania (pierwsze zastosowanie plastiku!) i innych materiałów jednorazowego użytku. Te materiały jednorazowego użytku są coraz bardziej rozpowszechnione, wystarczy spojrzeć na ostatnie lata pandemii COVID-19, aby zobaczyć szybki wzrost liczby rękawiczek, masek, jednorazowych zestawów testowych i innych produktów medycznych, które przyczyniają się do sterty odpadów jednorazowego użytku i są rzadko poddawane recyklingowi.

Chociaż plastik ma wiele zalet, stwarza również ogromne wyzwania środowiskowe. Produkcja plastiku emituje gazy cieplarnianych, a ściekami z przetwórstwa plastiku mogą zanieczyszczać rzeki i oceany. Nie wspominając o fakcie, że plastik może rozkładać się przez dziesięciolecia lub wieki, co oznacza, że świat zapełnia się odpadami plastkowymi w alarmującym tempie.

Każdego roku wyrzucamy prawie 50 milionów ton plastiku na Ziemię i w oceany, a wskaźnik ten ma się podwoić do 2025 roku! Nasze gospodarcze sukcesy z plastikami są osiągnięte za ogromnym kosztem dla naszej planety.

Plastik jest głównym źródłem światowego śladu węglowego, a branża poszukuje teraz sposobów na jego zmniejszenie.

Ponieważ tak wiele produktów na świecie zawiera plastik, sama innowacja w polimerach przełoży się na praktycznie wszystkie sektory produkcyjne i będzie wpływać na drogę do zrównoważonego rozwoju dla większości produktów, których używamy. Innowacje materiałowe będą przybierać wiele form, ale sama liczba patentów, o które wnioskowano w ostatniej dekadzie, pokazuje wyraźny trend wiodący innowacje plastików.

Istnieją dwa kierunki innowacji, które będą prowadzić do zrównoważonego, cyrkulacyjnego plastiku —

  • Recykling

  • Materiały alternatywne

Tradycyjny recykling mechaniczny (który poruszaliśmy wcześniej w tym artykule) to stary proces, który wymaga czasu, zużywa dużo energii i jest bardzo pracochłonny. Będą innowacje w zakresie recyklingu mechanicznego, ale przede wszystkim w „przygotowywaniu" materiałów plastikowych do recyklingu — zbieraniu, sortowaniu, myciu i procesie rozkładu w celu konwersji plastiku z powrotem do ich pierwotnego stanu żywicy (zarówno mechanicznego, jak i chemicznego).

Recykling chemiczny będzie w nadchodzących latach widział więcej innowacyjnych koncepcji niż mechaniczne, ponieważ te procesy mają większe obiecujące perspektywy w rozbiciu polimerów bliżej ich pierwotnego stanu, co oznacza, że surovina będzie „czystsza" niż ta wytwarzana w wyniku recyklingu mechanicznego.

Materiały alternatywne dla plastiku i dodatków plastikowych będą widzieć największą szybkość innowacji w przewidywalnej przyszłości. Będą nowe sformułowania, które są łatwiejsze do produkcji, nowe metody produkcji, które zmniejszą czas i energię potrzebną do wytworzenia, oraz nowe surowce, które będą zmniejszać całkowity ślad węglowy plastiku, którego używamy codziennie.

Innowacje w recyklingu

Większość z nas myśli o recyklingu plastiku jako o zwykłym zmieleniu i stopieniu plastiku, aby po prostu ponownie użyć materiał i ukształtować go w nowe produkty. Chociaż jest to część cyklu, jest znacznie więcej w recyklingu. Nie ma jednego rozwiązania dla recyklingu, ponieważ każdy polimer wymaga różnych metod, a sortowanie plastiku jest trudnym zadaniem — pomyśl o recyklingu wielowarstwowego laminatu!

Istnieje 6 głównych elementów puzzle'u recyklingu:

  • Plastik przedkonsumencki na produkt

  • Plastik postkonsumencki na produkt (co wspomnialiśmy powyżej)

  • Plastik na surowiec

  • Plastik na kompost

  • Plastik na monomer

  • Plastik na spalanie dla odzyskania energii

Recykling mechaniczny

Recykling mechaniczny (topienie ciepłem, mielenie itp.) to najczęściej stosowana dzisiaj metoda recyklingu plastiku. Wykorzystuje ugruntowaną technologię i może być bardzo pracochłonny, szczególnie przy użyciu materiałów postkonsumenckich jako surowca, ponieważ jest to zasadniczo nasz materiał odpadów zebrany w różnych formach i stanach.

Recykling postindustrialny jest znacznie łatwiejszy, jednak zwykle jest wykonywany w fabryce produkcji plastiku i używając „czystych" materiałów złomu odrzucanych podczas formowania. Dlatego dostępne jest znacznie mniej surowca, ponieważ producenci podejmują środki w celu zmniejszenia złomu.

Recykling mechaniczny postkonsumencki ma inne ograniczenia, takie jak zbieranie, sortowanie i fakt, że materiał nie może być w pełni przywrócony do swojego pierwotnego stanu dziewiczego, a polimery ulegają degradacji podczas procesu. To ogranicza przypadki użycia dla surowca poddawanego recyklingowi mechanicznego i wskazuje na wzrost innowacji dotyczących recyklingu chemicznego i biologicznego.

Recykling mechaniczny, chociaż najtańszy i najbardziej powszechny, nadal ma wbudowane nieefektywności. Podczas procesu sortowania, mycia, mielenia i topienia nie wszystkie zanieczyszczenia są usuwane. Ponadto polimer jest pod dużym stresem ze względu na ciepło. Oznacza to, że produkty z plastiku są prawie zawsze zdegradowane do towarów gorszej jakości niż materiały dziewicze.

Aby osiągnąć pełne korzyści z recyklingu plastiku, procesy mogą wymagać przejścia z mechanicznego na proces chemiczny.

Recykling chemiczny i biologiczny (będzie wiodący)

Naukowcy z Center for Plastics Innovation (CPI) Uniwersytetu Delaware opracowali bezpośrednią metodę konwersji plastikowych odpadów jednorazowego użytku — worków plastikowych, pojemników po jogurcie, butelek plastikowych i zakrętek, opakowań i innych — na gotowe do użycia cząsteczki do paliw do silników odrzutowych, oleju napędowego i smarów.

Prace kieruje Dionisios Vlachos, profesor energii Unidel Dan Rich i profesor inżynierii chemicznej i biomolekularnej. Badania Vlachosa skupiają się na gospodarce okrężnej i derywatyzacji odpadów, modelowaniu i symulacji wieloskalowych, rozproszonemu (bio)chemicznym wytwarzaniu,

Skupia się na wykorzystaniu nowatorskiego katalizatora i unikalnego procesu, aby szybko rozbić te najtrudniej przetwarzane plastiki, znane jako poliolefiny. Poliolefiny stanowią 60 do 70% wszystkich wytwarzanych dzisiaj plastików. Sam katalizator jest właściwie materiałem hybrydowym — kombinacją zeolitów i mieszanych tlenków metali.

Zeolity znane są z właściwości, które sprawiają, że są dobre w tworzeniu cząsteczek rozgałęzionych. Zeolity można znaleźć w rzeczach takich jak systemy oczyszczania wody lub wymiękczania i detergenty domowe, gdzie neutralizują minerały takie jak wapń i magnez, czyniąc twardą wodę miękką i poprawiając proces prania.

Mieszane tlenki metali, tymczasem, znane są z ich zdolności do rozbijania dużych cząsteczek w dokładnie odpowiedniej ilości bez przesady. Antacyd w twojej apteczce domowej to na przykład tlenek metalu używany do rozbicia lub zneutralizowania kwasu powodującego bóle żołądka.

„Same te dwa katalizatory działają słabo. Razem kombinacja robi magię, topiąc plastiki i nie pozostawiając żadnego plastiku za sobą" — powiedział Vlachos. „To sprawia, że są gotowe do użycia cząsteczkami do aplikacji wysokowaluowego smaru lub paliwa."

Biomasa

Biomasa lignocelulozowa jest najbardziej obfitym odnawialnym źródłem węgla na Ziemi. Dostępne źródła biomasy obejmują pozostałości leśne, pozostałości upraw, specjalnie uprawiane rośliny energetyczne (np. trawy), odpady zwierzęce i odpady żywnościowe. Te materiały są włóknistymi strukturalnymi częściami roślin i składają się głównie z celulozy, hemicelulozy i ligninу.

W porównaniu z tzw. surowcami biofuels pierwszej generacji, takimi jak cukry, skrobie i oleje roślinne, natura uczyniła te części roślin trudnymi do rozkładu na chemiczne budulce, co sprawia, że wykorzystanie tego źródła węgla jest wyzwaniem dla naukowców i inżynierów. Biorafinerie to obiekty, w których biomasa jest konwertowana na wiele produktów.

Produkty docelowe obejmowały zaawansowane biopaliwa węglowodorowe, które są nieodróżnialne od paliw gazoliny, oleju napędowego lub jet fuel pochodzenia kopalnego, a także biochemia i materiały pochodzenia biologicznego. Technologie muszą być opracowywane, aby bardziej efektywnie konwertować to odnawialny źródło węgla, aby bioprodukty z biomasy mogły być ekonomicznie konkurencyjne z tymi wytwarzanymi z zasobów kopalnych.

Piroliza

Piroliza to jedna z dostępnych technologii do konwersji biomasy na pośredni produkt płynny, który można rafinować do biopaliw weglorowodorowych drop-in, dodatków paliwa utlenianego i zamienników petrochemicznych. Piroliza to nagrzewanie materiału organicznego, takiego jak biomasa, w nieobecności tlenu. Piroliza biomasy zwykle przeprowadzana jest na lub powyżej 500 °C, zapewniając wystarczającą ilość ciepła do rozbioru silnych biopolimerów wspomnianych powyżej.

Ponieważ tlen nie jest obecny, spalanie nie zachodzi, raczej biomasa termicznie rozkłada się na gazy palące się i bio-char. Większość tych gazów palących się może być skondensowana w ciekłą substancję palaną, zwaną olejem pirolizacyjnym (bio-olejem), chociaż istnieją pewne trwałe gazy (CO₂, CO, H2, lekkie węglowodory), z których niektóre mogą być spalane w celu zapewnienia ciepła dla procesu.

Jaka jest różnica między pirolizą a gazyfikacją?

Piroliza to proces termicznej konwersji materii organicznej przy użyciu katalizatora w nieobecności tlenu. Gazyfikacja to termochemiczny proces konwersji biomasy na palący się gaz zwany gazem producenta (syngas). Kluczowa różnica między pirolizą a gazyfikacją polega na tym, że piroliza przeprowadzana jest w nieobecności powietrza, podczas gdy gazyfikacja przeprowadzana jest w obecności powietrza. Ponadto produkty pirolizu są ciepłem i ciekłą paliwem palącą się i gazem palącym się, podczas gdy produkty gazyfikacji obejmują ciepło i gaz palący się. Jest to także różnica między pirolizą a gazyfikacją.

Ponadto piroliza jest przydatna do aplikacji w produkcji żywności, czyli karmelizacji, produkcji paliwa z biomasy, produkcji etylenu, do przetwarzania odpadów plastikowych itp., podczas gdy gazyfikacja jest przydatna do produkcji ciepła, produkcji elektryczności itp.

Plastik na monomer — jak to działa?

„Depolymeryzacja" to jeden ze sposobów chemicznego recyklingu odpadów plastikowych. W tym procesie posortowane odpady plastikowe są rozbijane na monomery (podstawowe budulce) w celu włączenia ich z powrotem do produkcji plastiku.

Proces recyklingu depolimeryzacji rozpoczyna się od początkowego kroku, w którym odpady plastikowe są sortowane i przygotowywane do dalszego przetwarzania. Proces depolimeryzacji — często określany jako chemolizie lub solvolizie — wykorzystuje różne kombinacje chemii, rozpuszczalników i ciepła, aby rozbić polimery na monomery.

Monomery są budulcami polimerów. W następnym kroku potencjalne zanieczyszczenia są izolowane z monomerów w celu ich usunięcia. Monomery są następnie włączane z powrotem do normalnych procesów produkcji plastiku jako wtórny surowiec. Plastiki wytwarzane w ten sposób są podobnej jakości do tych wytwarzanych z tradycyjnych zasobów kopalnych.

Wreszcie, istnieją nowe metody zmniejszania polimerów do ich pierwotnego stanu i cel powrotu 100% materiałów do ich pierwotnego stanu dziewiczego może nie być zbyt odległy w przyszłości. PureCycle Technologies to recykler, który wykorzystuje nowy patentowany proces opracowany przez Procter and Gamble, aby przywrócić polipropylen do jego pierwotnej formy, skutecznie usuwając wszystkie barwniki, zapach i inne zanieczyszczenia z surowca postkonsumenckiego. PureCycle ogłosił wcześniej tego roku, że teraz zużywają mniej energii na recykl polimerów niż to, co jest potrzebne do wytworzenia nowego surowca. To mogłoby otworzyć drzwi do parytetu cen dla materiałów poddawanych recyklingowi.

Innowacje w materiałach alternatywnych

Biorąc pod uwagę, że 90% wszystkich surowych plastików pochodzi z surowców kopalnych (albo oleju, albo gazu naturalnego), jest oczywiste, że muszą być znalezione lepsze źródła surowców. Wiemy, że nie możemy po prostu przestać wytwarzać plastiki, są zbyt zakorzenione w naszym łańcuchu dostaw surowców. Dlatego musimy znaleźć materiały alternatywne, które nie wiążą się z takim samym obciążeniem węglowym paliw kopalnych.

Materiały alternatywne będą negować złe skutki tradycyjnych plastików na cztery sposoby:

  • Zwiększona możliwość ponownego użytku

  • Bardziej wydajna możliwość recyklingu

  • Wyższa biodegradowalność — biologiczne kompostowanie

  • Surowiec o niższym śladzie węglowym

Możliwość ponownego użytku

Ponowne użycie materiałów nie jest nową ideą. Przed wzrostem niedrogiego plastiku, większość naszych produktów opakowaniowych była ponownie używana — pomyśl o butelkach mleka/gazowanych napojów, torebkach z juty i pudełkach blaszanych. Wszystkie te przedmioty były droższe w wytwarzaniu, a wiele regionów przypisywało im wartość, aby zachęcić do recyklingu (długo zanim to było modne).

Przynieśliśmy butelki z powrotem do sklepów, puszki były zbierane przez sprzedawców chipsów, a my poszliśmy na rynek narożnika z workami z domu, aby nosić nasze artykuły spożywcze.

Jednak wraz z pojawieniem się plastiku, materiały opakowaniowe stały się bardziej „jednorazowe". Jednym powodem był niski koszt, drugi to czista ilość materiału. Butelka mleka wykonana ze szkła miała znacznie więcej wagi i objętości niż plastikowy dzban, więc wydawało się bardziej akceptowalne w naszych umysłach, aby po prostu je wyrzucić. Wszakże nie wydawały się tak solidne jak szkło i prawdopodobnie nie przeszłyby przez ogólny cykl ponownego użytku bez uszkodzeń.

Dzisiaj producenci (tacy jak Unilever i Procter & Gamble) patrzą na bardziej solidne opakowania plastikowe, aby zachęcić do wielu cykli użytku, uzupełniania i ponownego użytku.

Bardziej wydajna możliwość recyklingu

Nowe materiały plastikowe są komercjalizowane, które są łatwiejsze do recyklingu. To nie jest tylko kwestia poprawy mechanicznego lub chemicznego procesu recyklingu plastiku, ale także tworzenie plastików, które są łatwiejsze do rozbicia na surowe polimery.

Nowe materiały, takie jak vitrimery, będą odgrywać dużą rolę w możliwości ponownego użytku.

Chociaż niektóre polimery są bardzo sztywne, mocne i dobrze sprawdzają się w aplikacjach strukturalnych, istnieją inne, które są produkowane szybciej i łatwiejsze do formowania i recyklingu. Kompromis polegał na tym, że jeśli jest łatwo produkować, będzie brakować siły, sztywności i tolerancji na wysokie temperatury. Jeśli kompozyt ma wyjątkową siłę i trwałość, to jest to znacznie trudniejsze do wytworzenia.

Do niedawna syntetyczne polimery rezydowały na tych dwóch stronach użyteczności:

  • Termopłasty — grupa materiałów polimerowych, które mają wyjątkowe właściwości mechaniczne. Mają bardzo niski współczynnik rozszerzalności termicznej, dobrą trwałość chemiczną i są bardzo odporne na zmęczenie.

  • Termoplasty — typ materiału polimerowego, który można rozpuszczać i przetwarzać, ukształtować na nowo i ponownie użytkować. Są idealne do szybkiej, wysokoilościowej produkcji, takiej jak formowanie przez wtrysk. Termoplasty są również idealne do recyklingu, ponieważ mogą być poddane przetworzeniu topniaku.

Vitrimery są przetwarzane jako kowalencyjnie związane sieci polimerowe z wzajemnymi połączeniami, jednak ich wiązania chemiczne są wymienne. Oznacza to, że przy wystarczającej temperaturze wymiana wiązań wzrasta, ale gęstość wiązania pozostaje taka sama.

Ostatecznie mogą utwardzać się bez potrzeby katalizatorów i praktycznie bez ograniczeń, ile razy materiał może być ogrzewany i utwardzany. Staje się plastyczne tylko powyżej temperatur przejścia szklistego, więc oznacza to, że poniżej tych temperatur polimer działa dokładnie jak tradycyjny termoplast z monomerami „zamrożonymi" na miejscu, czyniąc go prawie nieskończenie wykorzystywanym i możliwym do poddania recyklingowi.

Biodegradowalne i kompostowalne plastiki

Jak wspomnieliśmy wcześniej, plastiki jednorazowego użytku są kluczowym współcznikiem szybkości, w jakiej plastiki się gromadzą na wysypiskach i w naszych oceanach. Te plastiki na koniec życia są gromadzone na wysypiskach, powodując zarówno problemy w zarządzaniu, jak i szkody dla środowiska i będą trwać dziesięciolecia lub więcej, aby rozkład.

Podczas gdy niektóre materiały rozkładają się w godzinach, niektóre biorą wieki, jak plastiki. Nowe plastiki są projektowane specjalnie, aby być kompostowalne i biodegradowalne. Niektóre z najbardziej obiecujących to PEF'y i PET'y.

Polyethylene Furanoate PEF — na bazie roślinnej, silniejszy niż PET, wymaga mniejszej masy i lepszych charakterystyk bariery gazowej niż PET. Mniej energii do wytworzenia (70% mniej) i 65% mniej emisji węgla. całkowicie możliwy do poddania recyklingowi

Obniżanie śladu węglowego

Pierwszym krokiem w kierunku tych materiałów o niższym węglu będą materiały pochodzenia biologicznego. W rzeczywistości większość tych naturalnych alternatyw nie jest po prostu neutralna dla węgla, ale neutralna dla węgla! Oznacza to, że sekwestrują więcej węgla na jednostkę masy niż produkt końcowy. Idealnym przykładem jest konopie, które sekwestrują 2,85 tony węgla na każdą tonę zebraną.

Istnieją pogłoski o kompromisach w produkcji żywności, ponieważ wiele biomaterialów w przeszłości, które były używane do polimerów, to uprawy takie jak cukier, kukurydza i soja. Zrozumiałe jest, że w świecie, gdzie wielu nie ma wystarczającej ilości do jedzenia, może się wydawać niezrozumiałe, że uprawiamy żywność do plastiku.

Istnieją ostatnie osiągnięcia, które z pewnością łagodzą te obawy:

  • Użycie bioodpadów jako surowca

  • Uprawę roślin, które nie są typowymi produktami spożywczymi lub paszą (takimi jak bambus, len, juta i konopie).

Produkty biomasy lub bioodpadów wydają się zmniejszać obawę o żywność kontra plastik, ponieważ marnujemy setki milionów ton żywności każdego roku. W rzeczywistości niektóre badania mówią, że marnujemy tyle, ile miliard ton rocznie!

To równa się prawie 20% wszystkich odpadów domowych. Dlatego jest pocieszające, wiedząc, że te produkty spożywcze nie będą do nikogo na stół, ale jednocześnie wiele programów jest na miejscu, aby zmniejszyć nasze marnotrawne praktyki z żywnością.

To pozostawia lepszą opcję uprawy roślin, które mogą być przetwarzane do polimerów, które nie są typowymi produktami spożywczymi. Z tych wielu pokazuje obietnicę, jak len, juta i konopie. Len i juta to bardzo włókniste rośliny i są idealne do tekstyliów bez dużej ilości przetwarzania.

Konopie są również bardzo włókniste, ale mają dodaną wartość obfitego, „mięsistego" odcinka centralnego zwanego „hurd". Roślina konopna, gdy prawidłowo przetwarzana, może przynieść prawie 100% zebranego materiału na surowiec do plastiku i dodatków plastiku. To, wraz z fantastycznymi wskaźnikami sekwestracji węgla, czyni go idealnym wyborem dla materiału pochodzenia biologicznego w plastikach.

Inne biomaterialy, które mogą być przetwarzane do polimerów, obejmują oleje roślinne. W przeciwieństwie do kukurydzy, cukru i soi, które wykorzystują skrobię z cukrów w roślinie, do konwersji do polimerów, te oleje zawierają triacyloglicerydy i kwasy tłuszczowe, które mogą być epoksydowane do żywic. Mogą być również przetwarzane do poliuretanów i używane do syntetycznego kauczuku.

Poliestry na bazie biologicznej to jedne z bardziej popularnych bioplastików w produkcji dzisiaj, takich jak PLA, PBS i PHA. Z nich, najczęstszym jest daleko PLA o obecnej zdolności produkcyjnej około 250 000 ton rocznie. Jest wytwarzana poprzez polikondensację kwasów mlekowych, a te kwasy mlekowe są obfite poprzez fermentację cukrów (surowce, bioodpady i biomasa).

PBS to bardziej „elastyczny" bioplastik, bardziej podobny do polifin, z znacznie niższymi temperaturami szkła i bardzo wysokim wydłużeniem w punkcie przerwania.

PHA'y pokazują dużo obiecujących możliwości i mogą wkrótce osiągnąć produkcję na skalę, ponieważ nie ma potrzeby, aby były przetwarzane chemicznie jak PLA'y i PBS'y, ale są tworzone poprzez reakcję z mikroorganizmami, jak znalezione w substancjach tak powszechnych, jak glony. Oznacza to, że nawet materiały używane do przetwarzania są „węglowe ujemne"! PHA'y mają również dobre właściwości bariery O2 i CO2, czyniąc je możliwymi zamieńnikami opakowań masowych dla PE i PP.

PEF to wytrzymały (aromatyczny), biały poliester na bazie biologicznej, który ma cechy wysokiej wydajności PET. Z większą siłą i wyższą temperaturą szkła, będzie przydatny do bardziej trwałych, dłużej żyjących przedmiotów. Jednak PEF wymaga bardziej rygorystycznego przetwarzania i może, pod pewnymi warunkami, biodegraday znacznie szybciej niż PET.

Poliolefiny pozyskane z biologii mogą kiedyś zastąpić nasz najczęściej używany plastik dzisiaj (PE i PP). Dzisiaj PE i PP stanowią 50% wszystkich plastików i 90% wszystkich opakowań, więc znalezienie źródła, aby uczynić je bardziej przyjazne dla środowiska, będzie głównym problemem w nadchodzących dziesięcioleciach. Te materiały pochodzenia biologicznego były również określane jako „Drop-in" plastiki.

Drop-in plastiki, jak sama nazwa sugeruje, mają te same właściwości chemiczne co plastiki pochodzenia naftowego, ale oczywiście pochodzą z materiałów pochodzenia biologicznego. Są również podobnie łatwe do poddania recyklingowi.

Innowacje w bioodpowiadających dodatkach

Niezależnie od tego, czy żywica pochodzi z ropy naftowej, czy źródła biologicznego, wszystkie plastiki potrzebują dodatków, aby były komercyjnie opłacalne. Od wypełniaczy objętościowych, do plastyfikatorów, do pigmentów, do włókien dodawanych w celu elastyczności i wytrzymałości, wszystkie polimery potrzebują dodatków. Na przykład, podłoga z PVC składa się z około 20% żywicy i 80% dodatków!

Powszechne użycie antyoksydantów, stabilizatorów ciepła i plastyfikatorów podczas przetwarzania ma na celu wzmocnienie odporności termicznej polimeru i poprawę jego wydajności. Stabilizatory światła i UV są rutynowo mieszane z materiałami polimerowymi, aby dać im dłuższą życie w aplikacjach zewnętrznych. Opóźniacze płomienia są często poszukiwane, gdy istnieje ryzyko zagrożenia pożarem. Większość tych produktów to stosunkowo małe ilości do zmiany jego wewnętrznego układu, bez wpływu na właściwości specyficzne materiału.

Jednak wiele aplikacji polimerowych wiąże się z siłą mechaniczną razem ze stabilnością wymiarową i morfologiczną. Aby spełnić te wymagania, systemy polimerowe są często modyfikowane poprzez dodanie środków wzmacniających lub wypełniaczy. Te produkty zwykle zachowują swoją pierwotną formę i postać fizyczną, wytwarzając odrębną, rozproszoną fazę wewnątrz matrycy polimeru. W ten sposób zmieniają swoją czystą strukturę i mogą być określane jako dodatki strukturalne.

Dodatki są mieszane z żywicami w celu utworzenia plastików, które mają lepsze właściwości. Mogą dodać właściwości ognioodporne, uczynić materiał lżejszym, dodać pigment, a nawet poprawić twardość. Dodatki mogą również pomóc w zmniejszeniu skurczu podczas przetwarzania; zmniejszyć deformację podczas formowania i poprawić stabilność wymiarową przy wyższych temperaturach.

Tak więc, chociaż istnieje duży nacisk na polimery pochodzenia biologicznego (jak powinno być), rzeczywista innowacja w plastikach będzie musiała poważnie rozważyć równanie dodatków również. Bio-oparte dodatki oferują alternatywę dla tych, które są wydobywane lub wytwarzane z petrochemii, i mają wszystkie pozytywne cechy wymienione powyżej i więcej.

Zastosowanie naturalnych minerałów

Contact

Get In Touch

Talk to our materials science team — replies within one business day.

Heartland office locations: Detroit, New York, and Paris.DetroitNew YorkParis
Get in touch