The Ultimate Guide to Plastics of the Future Part 11 - Materials Innovation

Plastik, son 70 yıldır üretimde en yaygın olarak kullanılan materyal olmuştur. Aslında tahminler, 1950'den beri yaklaşık 10 milyar ton plastik ürettiğimizi göstermektedir.
Bunu her yerde görmekteyiz ve sadece dayanıklı mallar değil. Birçok plastik ambalajlama (plastiklerin #1 kullanımı!) ve diğer tek kullanımlık malzemeler için kullanılmaktadır. Bu tek kullanımlık malzemeler üretimde giderek artmakta ve son COVID-19 pandemi yıllarına bakıldığında eldivenlerin, maskelerin, tek kullanımlık test kitlerinin ve diğer tıbbi ürünlerin hızlı yükselişini görebiliriz; bunların tümü tek kullanımlık atığa katkıda bulunmakta ve nadiren geri dönüştürülmektedir.
Plastik birçok avantajlı özelliklere sahip olsa da, aynı zamanda muazzam çevresel zorluklar yaratmaktadır. Plastik üretimi sera gazları yayınmakta ve plastik imalatından kaynaklanan atık su su kaynakları ve okyanusları kirletebilmektedir. Plastiklerin dekompoze olması on yıllar veya hatta yüzyıllar alabilir gerçeğinden bahsetmiyorum bile, bu da dünyanın endişe verici bir hızla plastik atıkla dolduğu anlamına gelmektedir.
Her yıl Dünya'ya ve okyanuslarına yaklaşık 50 milyon ton plastik döküyoruz ve bu oranın 2025 yılına kadar iki katına çıkması beklenmektedir! Plastiklerle elde ettiğimiz ekonomik başarılar, gezegenimize çok büyük bir fiyata mal olmuştur.
Plastikler dünyanın karbon ayak izine önemli ölçüde katkıda bulunmakta ve endüstri o ayak izini azaltmanın yollarını aramaktadır.
Dünyadaki ürünlerin çoğu plastik içerdiğinden, polimerlerin sadece inovasyonu hemen hemen tüm üretim sektörlerine yayılacak ve çoğu ürünün sürdürülebilirliğe giden yolunu etkileyecektir. Malzeme inovasyonu birçok cephede olacak, ancak son on yılda yapılan patent başvurularının çok sayıda olması, plastik inovasyonlarının önde gelen net bir eğilimini göstermektedir.
Sürdürülebilir, döngüsel plastiklere yol açacak iki yol vardır -
Geri dönüştürme
Alternatif Malzemeler
Geleneksel mekanik geri dönüştürme (bunu bu makalede daha önce değinmiştik) zaman alan, çok fazla enerji kullanan ve çok emek yoğun eski bir işlemdir. Mekanik geri dönüştürme etrafında inovasyonlar olacak, ancak temel olarak plastik materyallerinin geri dönüştürülmeye hazırlanması konusunda - toplama, sıralama, yıkama ve plastikleri orijinal resin durumlarına dönüştürme işlemi (mekanik ya da kimyasal olsun).
Kimyasal geri dönüştürme, önümüzdeki yıllarda mekanik olanlardan daha fazla inovatif konsept görecektir, zira bu işlemler polimerleri orijinal durumlarına daha yakın olacak şekilde parçalamada daha fazla ümit vermektedir, bu da beslenme stoğunun mekanik geri dönüştürme yoluyla üretilenlerden "temizleyeceği" anlamına gelmektedir.
Plastikler ve plastik katkı maddeleri için alternatif malzemeler, öngörülebilir gelecekte en büyük inovasyon oranını görecektir. Daha kolay üretilecek yeni formülasyonlar, üretimi için gereken zamanı ve enerjiyi kesecek yeni üretim yöntemleri ve her gün kullandığımız plastiklerin genel karbon ayak izini azaltacak yeni ham maddeler kullanılacaktır.
Geri Dönüştürmede İnovasyonlar
Çoğumuz plastik geri dönüştürmeyi, plastikleri basitçe öğütmek ve eritip malzemeyi yeniden kullanmak ve yeni ürünlere dökmek olarak düşünürüz. Bu, döngünün bir parçası olsa da, geri dönüştürmede çok daha fazla var. Geri dönüştürmeye tek bir çözüm yoktur çünkü her polimer farklı yöntemler gerektirmekte ve plastikleri sıralamak zor bir görevdir - çok katmanlı bir laminatı geri dönüştürmeyi düşünün!
Geri dönüştürme bulmacasının 6 ana unsuru vardır:
Tüketici öncesi plastikten ürüne
Tüketici sonrası plastikten ürüne (yukarıda belirtilen)
Plastikten beslenme stokuna
Plastikten kompostu
Plastikten monomer'e
Plastikten enerji geri kazanımı için yakılmaya
Mekanik Geri Dönüştürme
Mekanik geri dönüştürme (ısı eritme, öğütme, vb.) bugün kullanımdaki en yaygın plastik geri dönüştürme türüdür. Yerleşik teknolojiler kullanmakta ve özellikle beslenme stoğu için tüketici sonrası materyalleri kullanırken çok emek yoğun olabilmektedir, çünkü bu temelde çeşitli biçim ve durumlarda toplanan atık materyalimizdir.
Tüketici öncesi geri dönüştürme, çok daha kolaydır, ancak bu tipik olarak bir plastik üretim tesisinde ve kalıplama sırasında atılan "temiz" hurda materyallerle yapılmaktadır. Bu nedenle, üreticiler ilk yerde hurdayı azaltmak için önlemler aldıkları için çok daha az beslenme stoğu mevcuttur.
Tüketici sonrası mekanik geri dönüştürmenin, toplama, sıralama ve materyalin tamamen orijinal durumuna kolayca restorasyon edilememesi gerçeği gibi başka sınırlamaları vardır ve polimerler işlem sırasında bozulmaya maruz kalırlar. Bu, mekanik olarak geri dönüştürülen beslenme stoğunun kullanım alanlarını sınırlar ve kimyasal ve biyolojik geri dönüştürme konusundaki artışları işaret eder.
Mekanik geri dönüştürme, en ucuz ve en yaygın olsa da, hala içinde verimsizlikler vardır. Sıralama, yıkama, öğütme ve eritme işlemi sırasında tüm kirleticiler çıkarılmaz. Ayrıca, polimer ısı altında büyük strese maruz kalır. Bu, plastik ürünlerin çıktısının neredeyse her zaman virjin materyallerden daha düşük kalitede mallara indirildiği anlamına gelir.
Plastik geri dönüştürmenin tam yararını elde etmek için, işlemler mekanik olmaktan kimyasal sürece değişmesi gerekebilir.
Kimyasal ve Biyolojik Geri Dönüştürme (Öncülük Edecek)
Delaware Üniversitesi Plastics Innovation Center (CPI) araştırmacıları, tek kullanımlık plastik atığını (plastik çantalar, yoğurt kapları, plastik şişeler ve şişe kapakları, ambalajlama ve daha fazlası) jet yakıtları, dizel ve yağlayıcılar için hazır kullanıma yönelik moleküllere dönüştürmenin doğrudan bir yöntemini geliştirmiştir.
Çalışma, Kimyasal ve Biyomolekülær Mühendisliği Profesörü ve Unidel Dan Rich Enerji Sandalyesi olan Dionisios Vlachos tarafından yönetilmektedir. Vlachos'un araştırması dairesel ekonomi ve atık türevlendirme, çok ölçekli modelleme ve simülasyon, dağıtılmış (bio)kimyasal imalat konularına odaklanmaktadır.
Polyolefinler olarak bilinen en zor geri dönüştürülebilir plastikleri hızlı bir şekilde parçalamak için yeni bir katalizör ve benzersiz bir işlem kullanmaya odaklanmaktadır. Polyolefinler, bugün yapılan tüm plastiklerin %60 ila %70'ini oluşturmaktadır. Katalizörün kendisi aslında zeolitler ve karışık metal oksitlerin bir kombinasyonu olan hibrid bir materyaldir.
Zeolitler, dallanmış moleküller oluştururken iyi özellikler taşıdıkları bilinmektedir. Zeolitler su arıtma veya yumuşatma sistemleri ve ev deterjanları gibi şeylerde bulunmaktadır; burada kalsiyum ve magnezyum gibi mineralleri nötralize ederek sert suyu yumuşatır ve çamaşır işlemini iyileştirir.
Karışık metal oksitler ise, büyük molekülleri aşırıya kaçmadan tam düzeyde parçalama kabiliyeti ile bilinmektedirler. Örneğin ilaç dolapınızda bulunan antasit, mide ağrınıza neden olan asidin parçalanması veya nötralize edilmesinde kullanılan bir metal oksitidir.
"Tek başlarına bu iki katalizör kötü performans gösterir. Birlikte, kombinasyon sihir yapıyor, plastikleri eritiyor ve plastik olmayan hiçbir şey bırakmıyor," Vlachos dedi. "Bu, onları yüksek değerli yağlayıcı veya yakıt uygulamaları için hazır kullanıma yönelik moleküller yapar."
Biyokütle
Lignoselülozik biyokütle, Dünya'daki en bolun yenilenebilir karbon kaynağıdır. Mevcut biyokütle kaynakları orman kalıntılarını, mahsul kalıntılarını, amaçlı olarak yetiştirilen enerji bitkileri (örneğin, çimler), hayvan atıklarını ve gıda atıklarını içermektedir. Bu materyaller bitkilerin lifli yapısal parçalarıdır ve büyük ölçüde selüloz, hemiselüloz ve ligninten yapılmıştır.
- nesil bio-beslenme stokları gibi şekerler, nişastalar ve bitkisel yağlar ile karşılaştırıldığında, doğa bu bitki parçalarını kimyasal yapı taşlarına dekonstrukte etmeyi zor hale getirmiştir, bu da bu karbon kaynağının kullanılmasını bilim insanları ve mühendisler için bir zorluk yapmaktadır. Biorefineler, biyokütlenin çeşitli ürünlere dönüştürüldüğü tesislerdir.
Hedef ürünler, fosil esaslı benzin, dizel veya jet yakıtlarından ayırt edilemez ileri hidrokarbonlar biyoyakıtları ve biyoesaslı kimyasallar ve malzemeler içermektedir. Teknolojilerin, biyokütleden yenilenebilir bio-ürünler ekonomik olarak fosil kaynaklarından üretilenleriyle rekabet edebilecek hale getirmek amacıyla bu yenilenebilir karbon kaynağını daha verimli bir şekilde dönüştürmek için geliştirilmesi gerekmektedir.
Piroliz
Piroliz, biyokütleyi, damıtılarak hidrokarbonlar biyoyakıtı, oksijenli yakıt katkı maddeleri ve petrokimya ikamelerine dönüştürülebilen ara bir sıvı ürüne dönüştürmek için mevcut teknolojilerden biridir. Piroliz, biyokütle gibi organik bir materyalin oksijen yokluğunda ısıtılmasıdır. Biyokütle pirolizi genellikle 500 °C veya üzerinde yürütülmektedir, yukarıda belirtilen güçlü biyopolimerlerin dekonstrukte edilmesine yeterli ısı sağlamaktadır.
Oksijen mevcut olmadığından yanma oluşmaz, daha ziyade biyokütle termal olarak yanıcı gazlara ve biyokömüre parçalanır. Bu yanıcı gazların çoğu, piroliz yağı (bio-yağı) denilen yanıcı bir sıvıya yoğunlaştırılabilir, ancak bazı kalıcı gazlar vardır (CO₂, CO, H₂, hafif hidrokarbonlar), bunlardan bazıları işlem için ısı sağlamak amacıyla yakılabilir.
Piroliz ve Gazlaştırma Arasındaki Fark Nedir?
Piroliz, oksijen yokluğunda bir katalizör kullanarak organik maddenin termal dönüştürme işlemidir. Gazlaştırma, biyokütleyi, üretici gazı (sentetik gaz) olarak adlandırılan yanıcı bir gaza dönüştüren termokiryasal bir işlemdir. Piroliz ve gazlaştırma arasındaki temel fark, pirolizin hava yokluğunda yapılırken gazlaştırmanın hava varlığında yapılmasıdır. Bundan başka, pirolizin ürünleri ısı ve yanıcı sıvı ve yanıcı gaz iken gazlaştırmanın ürünleri ısı ve yanıcı gazı içermektedir. Yani bu da piroliz ve gazlaştırma arasında bir farktır.
Ayrıca piroliz, gıda imalatındaki uygulamalar (karamelleme, biyokütle yakıtı üretimi, etilen üretimi, plastik atık işleme vb.) için faydalı iken gazlaştırma ısı üretimi, elektrik üretimi vb. için faydalıdır.
Plastikten Monomer'e - Nasıl Çalışır?
'Depolimerizasyon' plastik atığın kimyasal olarak geri dönüştürülmesinin bir yoludur. Bu işlemde, sıralanmış plastik atığı, plastik üretiminde geri beslemek için monomer'lere (temel yapı taşlarına) parçalanır.
Depolimerizasyon geri dönüştürme işlemi, plastik atığın sıralanması ve daha ileri işlemeye hazırlanması için başlangıç adımı ile başlar. Depolimerizasyon işlemi - genellikle kemoliz veya solvoliz olarak adlandırılan - polimerleri monomer'lere parçalamak için kimya, çözücüler ve ısının farklı kombinasyonlarını kullanır.
Monomer'ler, polimerlerin yapı taşlarıdır. Aşağıdaki adımda, potansiyel kirleticiler monomer'lerden izole edilerek kaldırılır. Monomer'ler daha sonra ikincil ham madde olarak normal plastik üretim işlemlerine geri beslenirler. Bu şekilde üretilen plastikler, geleneksel fosil kaynaklarından yapılan olanlarla benzer kaliteye sahiptir.
Son olarak, polimerleri orijinal durumlarına indirgemek için yeni yöntemler vardır ve materyallerin %100'ünü virjin durumlarına geri getirme hedefi çok uzak olmayabilir. PureCycle Technologies, Procter and Gamble tarafından geliştirilen yeni bir patentli işlemi kullanarak polipropileni orijinal forma geri getiren bir geri dönüştürücüdür; bu işlem posttüketici beslenme stokunundan tüm renk, koku ve diğer kirleticileri etkili bir şekilde kaldırmaktadır. PureCycle, bu yıl başında polimerler geri dönüştürmek için gereken enerjinin, yeni beslenme stoğu imalatmak için gereken enerjiden daha az olduğunu bildirmiştir. Bu, geri dönüştürülen materyallerin fiyat paritesinin kapısını açabilir.
Alternatif Malzemelerde İnovasyonlar
Tüm ham plastiklerin %90'ının fosil beslenme stokuna geldiği (ya petrol ya da doğal gaz) daha iyi ham madde kaynakları bulunması gerektiği açıktır. Plastik üretimini basitçe durduramayacağımızı biliyoruz; bunlar ham madde tedarik zincirinin çok derinlerine yerleşmiştir. Bu nedenle, fosil yakıtlarının aynı karbon yükü ile gelmeyecek alternatif malzemeler bulmalıyız.
Alternatif malzemeler, geleneksel plastiklerin kötü etkilerini dört şekilde ortadan kaldıracaktır:
Artan Yeniden Kullanılabilirlik
Daha Verimli Geri Dönüştürülebilirlik
Daha Yüksek Biyodegradabilite - Biyolojik Kompostlama
Daha Düşük Karbon Ayak İzli Beslenme Stoğu
Yeniden Kullanılabilirlik
Materyalleri yeniden kullanmak yeni bir fikir değildir. İnexpensive plastiklerin yükselişinden önce, ambalajlama maddelerimizin çoğu yeniden kullanılmıştır - süt/gazlı içecek şişeleri, çuval alışveriş torbaları ve teneke kutularını düşünün. Tüm bu maddeler üretmesi için daha pahalı olmuş ve birçok bölge geri dönüştürmeyi teşvik etmek için (bu modaya dönmesinden çok önce) bunlara değer vermiştir.
Şişeleri mağazalara geri getirdik, tenekeler patates cipsi satıcıları tarafından toplandı ve evden torba ile market köşesine gittik alışveriş yapmak için.
Ancak plastiklerin ortaya çıkmasıyla, ambalajlama materyalleri daha "tek kullanımlık" hale geldi. Bir sebep düşük maliyetti, diğer sebep materyalin saf hacmiydi. Camdan yapılmış bir süt şişesi, plastik bir karşılığından çok daha fazla ağırlık ve hacim taşıyordu, bu da bunları basitçe atmanın zihinlerimizde daha kabul edilebilir görünmesini sağladı. Sonuçta, cam kadar sağlam görünmediler ve çoğu ihtimalle hasar görmeden genel bir yeniden kullanım döngüsünü geçemeyeceklerdi.
Bugün, üreticiler (Unilever ve Procter & Gamble gibi) daha önemli plastik ambalajlamayı birçok kullanım, yenileme ve yeniden kullanım döngüsünü teşvik etmek için incelemektedir.
Daha Verimli Geri Dönüştürülebilirlik
Yeni plastik materyaller, geri dönüştürülmesi daha kolay olan yeni materyallerdir. Bu, sadece plastikleri geri dönüştürmenin mekanik veya kimyasal işlemini iyileştirmek değil, aynı zamanda plastikleri ham polimerlere parçalanması daha kolay olan yeni plastikler yaratmaktır.
Vitrimerler gibi yeni malzemeler, yeniden kullanılabilirlik için büyük bir rol oynayacaktır.
Bazı polimerler çok sert, güçlü ve yapısal uygulamalarda iyi çalışırken; diğerleri daha hızlı üretilen ve kalıplanmak ve geri dönüştürülmek daha kolay olanlarıdır. Takas, eğer üretilmesi kolay ise gücü, sertliği ve yüksek sıcaklıklara toleransı eksik olacağı yönündedir. Eğer композиmat istisnaî gücü ve dayanıklılığı varsa, imalatı çok daha zordur.
Son zamanlara kadar sentetik polimerler bu kullanılabilirlik ikisinin yanlarında kalmıştır:
Termosetler - istisnaî mekanik özelliklere sahip bir polimer materyali grubu. Çok düşük bir termal genişleme katsayısına, iyi kimyasal dayanıklılığa ve yorulmaya karşı çok dirençlidirler.
Thermoplastikler - eritilip yeniden işlenebilir, yeniden şekillendirilebilir ve yeniden kullanılabilen bir polimer materyali türüdür. Enjeksiyon kalıplama gibi hızlı, yüksek hacimli imalat için idealdir. Thermoplastikler ayrıca geri dönüştürme için idealdir, zira eritme işlemi yapılabilirler.
Vitrimerler kovalent olarak bağlı çapraz bağlı ağ polimerleri olarak işlenmektedir, ancak bunların kimyasal bağları değiştirilebilirdir. Bu, yeterli ısı ile bağ değişiminin arttığı, ancak çapraz bağ yoğunluğunun aynı kaldığı anlamına gelir.
Sonuç olarak, bunlar katalizör ihtiyacı olmadan kürleşebilir ve materyalin kaç kez ısıtılıp kürleştiği konusunda neredeyse sınırsız olabilir. Sadece cam geçiş sıcaklıklarının üzerinde şekil değiştirebilir hale gelir, bu da bu sıcaklıkların altında, polimer monomer'ler "dondurulmuş" halde olacak şekilde tam olarak geleneksel bir termoset gibi davranıyor, bu da neredeyse tanımlanmaz şekilde yeniden kullanılabilir ve geri dönüştürülebilir yapar.
Biyodegradable ve Kompostlanabilir Plastikler
Daha önce belirttiğimiz gibi, tek kullanımlık plastikler çöplüklerde ve okyanuslarımızda toplanmakta olan muazzam miktarda plastikle katkıda bulunmaktadırlar. Bu yaşam sonu plastikleri çöplüklerde birikmekte ve hem yönetim sorunlarına hem de çevresel zarara neden olmakta ve on yıllar veya daha fazlasında parçalanmak alacaktır.
Bazı malzemeler saatlerde degrade olur, plastikler gibi bazıları yüzyıllar alır. Yeni plastikler özellikle kompostlanabilir ve bozunabilir olacak şekilde tasarlanmaktadır. En umut verici olanlardan bazıları PEF'ler ve PET'lerdir.
Polyethylene Furanoate PEF - bitki bazlı, PET'ten daha güçlü, daha az kütleye ihtiyaç duyar ve PET'den daha iyi gaz bariyer özellikleri. Daha az enerji kullanımı (%70 daha az) ve %65 daha az karbon emisyonları. tamamen geri dönüştürülebilir
Karbon Ayak İzini Düşürmek
Bu daha düşük karbon materyallere doğru ilk adım biyo-bazlı olacaktır. Aslında, bu doğal alternatiflerin çoğu sadece karbon nötr değildir, aynı zamanda karbon negatif bile! Bu, hasat edilen her ton başına ağırlık tarafından daha fazla karbon için üreteceği anlamına gelir. Kusursuz bir örnek kenevistir; bu, hasat edilen her ton başına karbon 2,85 tonunu depolamaktadır.
Geçmişteki biyomalzemelerin gıda ürünleri gibi şeker, mısır ve soya gibi mahsuller olarak polimerler için kullanılması konusunda takas hakkında söylentiler vardır. Dünya'nın birçoğunun yeterince beslenme alamadığı bir dünyada, plastiğin gıdaları yetiştirdiğimiz düşüncesinin anlaşılmaz görünmesi açıklanabilir.
Bu kaygıları kesinlikle hafifletecek son gelişmeler vardır:
Bio-atık'ı beslenme stoğu olarak kullanmak
Tipik gıda veya yem olmayan mahsuller yetiştirmek (bambu, keten, jüt ve kenevisi gibi).
Biyokütle veya bio-atık ürünleri, gıda üretimi karşılığında plastik kaygısını azaltmaya yardımcı gibi görünmektedir; her yıl yüz milyonlarca ton gıda israf etmekteyiz. Aslında bazı çalışmalar yılda bir milyar ton kadar israf ettiğimizi söylemektedir!
Bu, tüm iç atıkların yaklaşık %20'sine eşittir. Bu nedenle, bu gıda ürünlerinin kimsenin masasına ulaşmayacağını bilmek rahatlatıcıdır, aynı zamanda çoğu program gıda israf uygulamalarını azaltmak için yürürlüktedir.
Bu, daha iyi seçeneği, polimerler haline getirilebilecek mahsulleri yetiştirmeyi bırakır; bunlar tipik gıda ürünleri değildir. Bu çoğunun keten, jüt ve kenevisi gibi ümit vaat ettiklerinden. Keten ve jüt çok lifli bitkilerdir ve örneğin tekstil üretimi için büyük ölçüde işleme olmadan mükemmeldir.
Kenevisi de çok liflidir, ancak "hurd" adlı bolluk içeren, "etli" merkez bölümü ek bir değer vardır. Kenevisi bitkisi, düzgün işlendiğinde, hasat edilen materyalin neredeyse %100'ünü plastikler ve plastik katkı maddeleri için beslenme stokuna dönüştürebilir. Bu, sıradışı karbon depolama oranları ile birlikte biyoesaslı plastiklerde bir materyal için kusursuz bir seçim yapar.
Polimerlere işlenebilecek diğer biyomalzemeler bitkisel yağları içermektedir. Mısır, şeker ve soya gibi, bitki stärşünden şekerleri polimerlere dönüştürmeyi kullanan aksine, bu yağlar, epoxidized olabilen trigliseridleri ve yağ asitleri içermektedir. Bunlar ayrıca polyüretanlar haline getirilebilir ve sentetik kauçuk için kullanılabilir.
Biyo-bazlı polyesterler, bugün üretilmekteki en yaygın biyoplastiklerdir; PLA, PBS ve PHA gibi. Bunlardan en yaygın olan PLA'dır, mevcut kapasite yıllık yaklaşık 250,000 tondur. Bunu laktik asitlerin polikondansasyonu yoluyla yapılır ve bu laktik asitler, şekerlerin fermantasyonu (ham mahsuller, bio-atık ve biyokütle) aracılığıyla bolunmuştur.
PBS daha "esnek" bir biyoplastiktir, polifin'lere daha benzer, çok daha düşük cam sıcaklıkları ve kırılma noktasında çok yüksek uzama ile.
PHA'lar çok ümit verici gösteriyorlar ve yak

