ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਗਾਈਡ

ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ ਖੇਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਗ੍ਰ, ਪੁਨਰਜਨਮ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਖੇਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਇਨਕਲਾਬ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਟਿਕਾਊ ਖੇਤੀ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਦੀਆਂ ਹਾਲੀਆ ਸ਼ਪਥਾਂ ਨੇ ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਢਾਕ ਫਸਲ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਖਾਦ, ਕਾਰਬਨ ਜਜ਼ਬਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਿਹਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਤਰ 'ਤੇ, ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਲੰਬਕਾਲੀ ਸਿਹਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਟਿਕਾਊ ਖੇਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੱਕ ਲੱਭਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਔਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤੀ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ 'ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ ਖੇਤੀ ਦੇ ਇਸ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਟਿਕਾਊਪਣ, ਜੈਵ ਵਿਭਿੰਨਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਖੇਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਥਪੂਰਣ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਬਤ ਅਤੇ ਸਚ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਵਿਹਾਰਕ ਪਹੁੰਚ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ, ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਚੰਗਾ ਰੁਟੀਨ ਹੈ? ਜਵਾਬ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ "ਨਹੀਂ"। ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਖੁਦਰਾ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਸਾਡੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਉਲਟਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅੱਜ ਜੋ ਖੇਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਮੇਟਿਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ?
ਆਧੁਨਿਕ ਵੱਡੇ ਪੱਮਾਣੇ 'ਤੇ ਖੇਤੀ (ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ) ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ 1862 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਲਿੰਕਨ ਨੇ ਹੋਮਸਟੈਡ ਐਕਟ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹਿਰਡਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 160 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਬਸ਼ਰਤੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ 3-5 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਾਲਨ ਪੋਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕਦਰ ਹੈ ਕਿ ਲਿੰਕਨ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰੀਕੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹਿਸਾ ਲੁਜਿਆਨਾ ਖਰੀਦ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਫ੍ਰਾਂਸ ਤੋਂ ਖਰੀਦੀ ਗਈ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਸਾਵੇ ਲੋਕ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਸਾਵੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁਨਰਜਨਮ ਖੇਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਲਿੰਕਨ ਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜ਼ਮੀਨ ਨਵੇਂ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜੇ ਉਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਖੇਤੀ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਪਾਲਕੀ ਲਿਆਕਤ ਮਿਆਰ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਨਵੇ ਪੱਖ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਦਾ ਆਗਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕੁੱਲ ਵਿੱਚ, 160 ਮਿਲੀਅਨ ਏਕੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਜਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਕੁੱਲ ਕਾਰਜ ਯੋਗ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਲਗਭਗ 10 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ, 1.6 ਮਿਲੀਅਨ ਹੋਮਸਟੈਡਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ 160 ਮਿਲੀਅਨ ਏਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਵੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਹਲੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਯੋਜਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਛੋਟੇ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਪਾਲਕ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਬਲੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, 1930 ਦੀ ਮਹਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਖਰਾਬ ਕੁ ਸੰਕਟ ਦੇ ਦੌਰ ਲਾਲ ਵਿੱਚ – ਡਸਟ ਬਾਓਲ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰਿਆ।
ਸਾਲਾਂ ਨੀ ਵੱਖ, ਉਤਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪਾਰ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਸਜੇ ਸਨ ਜਦਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਕੁ ਢੁੱਕਵਾਈਆਂ ਬੀਜ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਖੇਤੀ ਵਿਆਪਾਰਿਕ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਉਟਪੁਟ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕਤਾ (ਮਿਕਾਨਾਈਜ ਸਜਿੰਗ ਅਤੇ ਖਾਦ) ਵਲ ਮੁਖ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਓਵਰ-ਸਜਿਵ ਦਾ ਨਤੀਜਾ (ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਜੋ ਫਿਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ) ਤਬਾਹਕਾਰੀ ਸੀ!
ਓਵਰ-ਸਜਿਵ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਡਸਟ ਬਾਓਲ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ, ਜਸ਼ਨ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਏਅਰਲਾਇਨ ਦਾ ਕ੍ਰੈਸ਼ ਇੱਕ ਕੰਪੋਨੈਂਟ ਅਤਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਮ ਸਲੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਧਾਰਨ ਅਤਲ ਛੋਟੀ ਉਮੀਸ ਵਿੱਚ ਜਮਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਸ ਸਮੇ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਸਜ ਰਹੇ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਿਸੇ ਫਸਲ ਨੂੰ ਬੀਜ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਨੋਕਲਚਰ (ਕਿਸੇ ਦਿੱਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਦਾ ਰੁੱਖ) ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਢਾਕ ਫਸਲ ਤੋਂ ਛੁੱਟ, ਵਾ ਆਪਣੇ ਕਾ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਉੱਲਾਂਦ ਦਿਆ। ਅਣਪਚਾਏ ਨਾ ਸਮ ਖਬਰ ਛੋਟੀ ਸਮਠੀ ਸ਼ਖਸੀਤ ਨੂੰ ਜੀਵ ਤਿਕ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾ, ਫਸਲਾਂ, ਖਰ ਤਸਾਲੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਮੀ, ਨਾ ਹਲਤਾਂ ਲਈ ਹੋਮ ਦੀ ਸਮੋਤਾ। ਜੈਵਿਕ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਾ ਤਬਬਾ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਰੂ ਲਯਹਾ।
ਓਵਰ-ਸਜਿਵ ਅਤੇ ਬਾਰ ਬਾਰ ਕਿਸੇ ਫਸਲ ਦਾ ਬੀਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ 1934, 1936, 1939, ਅਤੇ 1940 ਵਿੱਚ ਬੜੀਆਂ ਖਸ਼ਕੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਮੀ

