Regeneratif Tarım ve Toprak Sağlığına Yönelik Nihai Rehber

Signed by Heartland Industries•
heartland regeneratif tarım

Regeneratif tarım, ekoloji ilkelerini benimseyen bütünsel, yenileyici bir tarım sistemidir. Bunu yeni bir tarım devrimi ya da zamanla yükseltilmiş eski uygulamaların yeniden canlandırılması olarak görmek mümkündür.

Sürdürülebilir tarım yüzyıllardır yerel alanlarda uygulanmakla birlikte, ekipman alanındaki son gelişmeler regeneratif tarımı daha geniş işletmeler için de erişilebilir hale getirmiştir. Bu sistemin temelleri; yazlık ürün rotasyonu, kompostlama, karbon tutma ve toprak sağlığına odaklanmayı içerir.

En üst seviyede, regeneratif tarım toprağın ve çevrenin uzun vadeli sağlığına odaklanır. Bu, antik çağlara kadar izlenebilen bir sürdürülebilir tarım şeklidir.

Son zamanlarda, endüstriyel tarımın çevremiz üzerindeki zararlı etkileri hakkında farkındalık artmıştır ve regeneratif tarım, bu zararlı tarım yöntemine alternatif sunarak, sürdürülebilirlik, biyolojik çeşitlilik ve sağlıklı toprak üzerine odaklanır. Tarım uygulamalarında anlamlı değişim yaşanması için, insanlar bu deneyimli ve kanıtlanmış metodolojileri benimsemeye pragmatik bir yaklaşım sergilemelidir.

Toprağı dünyanın cildine benzetelim. Şimdi kendinize sorun, insanlar olarak gezegenimizdeki iyi bir cilt bakım rutinine sahibiz mi? Cevap açıkça "Hayır"dır. Son yüzyılda toprak erozyonu ve bozulması yaşadık ve bu, insan tarihinin tümü içindeki çiftliklerin yok edilmesini aşan hızda gerçekleşmektedir. Bu eğilimi tersine çevirmek istiyorsak, bugün kullandığımız tarım yöntemlerine sistematik değişiklikler entegre etmemiz gerekir.

Biz Buraya Nasıl Geldik?

Modern büyük ölçekli tarım (bugün Amerika'da bildiğimiz haliyle) temelde 1862'de Başkan Lincoln'ün Homestead Kanunu'nu imzalaması ile başlamıştır. Bu kanun, herhangi birinin 160 dönümlük araziyi, kendilerine 3-5 yıl boyunca yaşayabileceklerini ispat ederek sahip olmalarını sağlamıştır. Şunu not etmek önemlidir ki, Lincoln tarafından Amerikalılara hediye edilen araziların çoğu, Louisiana Satın Alması sırasında elde edilmiştir. Arazi Amerika tarafından Fransa'dan satın alınmış olsa da, araziyi gerçekten sahip olanlar Yerli halklar idi. Bu makalede daha sonra Yerli halkların regeneratif tarıma etkisini tartışacağız.

Lincoln'ün anlaşmasına göre, sürenin sonunda arazi yeni sahiplerine devredilebilmesi için, eğer tarım ve/veya çiftçilik yeteneğinin yeterli standarda ulaştığını ve kendilerini sustain edebileceğini ispat edebilirlerse bu mümkün oluyordu. Bu, Mississippi'nin batısındaki yeni topraklarda Amerika için yaygın tarımsal ilerlemeyi harekete geçirmiştir.

Toplamda 160 milyondan fazla dönüm kamu arazisi, yani Amerika Birleşik Devletleri'nin toplam ekim alanının neredeyse yüzde 10'u, 1,6 milyon homesteader'a ücretsiz olarak verilmiştir. 160 milyon dönümün ne kadarının Yerli halktan çalındığı bilinmemektedir.

İlk 50 yıl boyunca plan mükemmel şekilde çalıştı ve küçük çiftçiler ve çiftlik sahipleri Amerika'nın arazisinde izlerini sürdüler. Ancak 1930'larda Amerika, tarihsel ve kültürel açıdan, en kötü trajedilerden biri olan Dust Bowl'u yaşadı.

Yıllar boyunca, Kuzey Amerika'daki çiftçiler toprağını aşırı şekilde işlemişler ve aynı ürünleri devamlı olarak ekmiştirler. Tarım ticari hale geldikçe ve daha yüksek hasat miktarları gerektiğinde, çıktıyı artırmak için günün teknolojisine (mekanize işleme ve pestisitler) yöneldik. Ancak aşırı işlemenin yan etkileri (o zamanlar bu terimin var olmadığı) felaket olmuştur!

Aşırı işleme tek başına Dust Bowl'u yaratmadı, tıpkı bir hava kazasının tek bir bileşen arızasından kaynaklanmadığı gibi. Tipik olarak, birçok küçük arıza birikip daha büyük, sistematik sorunlara yol açar.

O dönemin çiftçileri toprağı işlemişler ve aynı ürünü devamlı ekmiştirler. Monokultur yaratarak (belirli bir bölgede yalnızca bir tür ürünün yetiştirilmesi) ve hiçbir yazlık ürün olmaksızın, rüzgar erozyonu toprağın üst katmanını uçurmuştur. Bilinçsizce, toprağın kötü ürünlere, yabanlara, kuraklığa ve diğer olumsuzluklara karşı dirençlilik yeteneğini azaltıyorlardı. Organik madde içeriğinin azalması, Amerika'nın toprağını çöle dönüştürmüştür.

Aşırı işleme ve aynı ürünü devamlı ekme ile birlikte, Amerika 1934, 1936, 1939 ve 1940'ta büyük kuraklıklar yaşadı. Tüm bu değişkenler birikince, Amerikalı çiftçiler ve gıda tedarik zincirleri için büyük sorunlar oluşturan bir durum ortaya çıktı.

Doğa tek başına Dust Bowl'dan sorumlu değildi. Politik ve kültür de çok önemli rol oynadı. 1900'lerin başında buğday pazarında birkaç sent per bushel'e satılıyordu. Çoğu buğday çiftçisi, Avrupa kökenli ve burada buğday diğer tahıllar ve çimenler arasında daha yerel bir ürün idi.

Ancak Birinci Dünya Savaşı'nın başlaması ile Avrupa'nın tahıl rotaları (çoğunlukla Rusya'dan) kapatılmış ve ABD, buğday üretimini artırmak için devreye girmiştir. Sonunda, bu çiftçilere bushel başına 2 dolar garantisi vermiş ve önceden var olmayan bir buğday pazarı oluşturmuştur.

Bu pazar nasıl desteklenmiştir? Kansas, Oklahoma, Texas, Nebraska vb. geniş orijinal preria çayırlarından yararlanarak. Şimdi, küçük aile arsalarının çeşitli ürünler yerine, çiftçiler bilinçsizce geniş monoküller oluşturmuştur, tek bir ürün tipini (buğday, mısır, soya vb.) işleyip dikerek, yazlık ürün görmez olmuşlardır.

Durumu daha da kötüleştirmek için, 1929'daki ekonomik çöküş çiftçileri batıya iş aramak üzere göçmeye zorladı, geniş arazi alanlarını ekim yapmaksızın ve toprak felaketi için uygun hale bıraktı. 1930'ların kuraklıkları devreye girsin ve mükemmel fırtınanın nasıl hızlandığını görmek kolay.

Not: _Yazlık ürünler, hasat amaçlı değil, toprağı örtmek amacıyla tasarlanan bitkilerdir. Çiftçilerin toprak erozyonu, toprak verimliliği, toprak kalitesi, su, yabanlara, haşeratlara ve hastalıklara karşı yönetim yapmalarına yardımcı olurlar. Yazlık ürün dikmeyerek, toprağı sağlıklı tutan yaşayan organizmalar hiçbir besin olmadığı için çoğu zaman (eğer hepsi değilse) gider. Aynı ürünü dikmek, hasat etmek ve devamlı işlemek, toprağından ve atmosfere besinleri (ve karbonu) çekmektedir. Son zamanlarda karbon kötü bir üne sahip olmuştur, ancak bu, atmosferde çok fazla olması ve yerdeki miktarının yetersiz olması nedeniyledir! _

Dust Bowl'un Sonuçları Nelerdi?

Amerika'nın çiftçilik alanı, biologik verimlilik azaldığında arazi bozulduğu bir çölleşme süreci geçti. Bir zamanlar verimli olan 100 milyon dönümün fazlasının temelde toza dönüştüğü tahmin edilmektedir. Verimli alanlar kurak iklimlere dönüştüğünde, bu etkileri tersine çevirmek çok zordur.

Çoğumuz Dust Bowl'u tek bir olay olarak düşünürüz, ancak fırtınalar 1930'larda başlamış ve neredeyse bir dekad boyunca devam etmiştir. Bu dönemde, milyonlar insan yaygın açlık ve yoksulluk nedeniyle Amerika'nın arazisini terk etmiştir. Geç 1800'lerde arazilerini tutabilmek için kendilerini kanıtlamak zorunda olan asıl homesteader'lar, doğanın kendisi tarafından çıkarılmıştır.

Amerika'daki çiftçilere yapılanlar nedeniyle, Franklin D. Roosevelt ülkenin çiftçilik arazisini canlandırmak için Soil Conservation Service (SCS) kurma kararı aldı. Bugün, bu kuruluşu Natural Resources Conservation Service (NRCS) olarak biliyoruz.

Yavaş yavaş, bu kuruluş çiftçileri, toprak sağlığını ve dünyanın dayandığı Amerika'daki tarımsal tedarik zincirlerini desteklemeye yardımcı olmuştur.

Dolayısıyla, bu doğal felaket harika bir kuruluş yarattı. Ancak gerçek şu ki, eğer regeneratif tarım uygulamaları Amerika'nın tarım endüstrisi genelinde kullanılsaydı, Dust Bowl hiçbir zaman yaşanmazdı. Bugün bile, çiftçileri regeneratif tarım uygulamalarını kullanmaya ikna etmek zor olabilir.

1940'larda Soruna Yönelik Çözüm ve Bunun Günümüzün Tarım Uygulamalarına Nasıl Yol Açtığı

1930'larda araziyi çölleştirme, 1940'lar ve sonrasında kimyasal ve genetik teknolojilere yol açmıştır. Kimyasal ve genetik çözümlerin çoğu, toprağa kaybedilen besinleri geri katmaya odaklanıyordu. İnsanların ilaç kullanırken aldığı yan etkilere benzer şekilde, kaybedilen besinleri bitkilere katmak, yan ürünler (veya reaksiyonlar) yarattı, bunlar da daha fazla yan ürün (ve daha fazla reaksiyon) yarattı! Kısır bir döngü başlamak üzereydi.

Monokultur ortamına besin vermekten kaynaklanan en dikkat çekici istenmeyen etki, yabanlara çoğalmak için yeni bir ortam sağlama idi. Mahsuller, insanların belirli alanlarda yetişmesi için ehlileştirdikleri bitkiler olarak görülebilirken, yabanlara insanlar tarafından yardım olmaksızın kendi kendilerine yetişen bitkilerdir.

Yabanlık yetişimi, istenmeyen bir rahatsızlık yarattı – yabanlara mısır, buğday veya soya besini ve suyu için mahsuller ile rekabet etti. Bu yabanlara, mısır, buğday veya soya için steroid gibi çalışan besiler ile güçlendirilmiştir. Bu, Amerika'nın çiftlik sahibi kesimi için gerçek bir sorun oldu.

Öyleyse, çiftçiler yabanlara karşı kontrolü nasıl sağlamayı öğrendiler? Tekrar teknolojiye yönelerek, yaban öldürücü veya herbisit şekliyle. Bu herbisitler, yapılmak üzere tasarlandıkları şeyi tam olarak yaptı, yabanlayı öldürdü. Elbette, herbisitler başka bir yan ürün (veya reaksiyon) yarattı. Herbisitlere direnç gösteren yeni yaban varyantları, bir ya da iki nesil içinde ortaya çıktı. Bu nedenle yeni, daha güçlü herbisitlerin geliştirilmesi gerekiyordu ve döngü devam etti.

Çiftçilerin göz önünde bulundurması gereken bir diğer rahatsızlık haşaratlar (veya böcekler) idi. Yine, tarım topluluğu endüstri lideri teknolojiye, pestisitlere yöneldi. Bu kimyasallar, çiftçilik alanındaki zararlı haşaratları caydırmak veya öldürmek için tasarlanmıştır.

Mahsul tozlanması (mahsul dikildikten önce araziye pestisit yaymanın eylemi) çiftçiler için yaygın hale geldi. Bu pestisitler, farklı türlerde enfestasyonları caydırmak için tasarlanmıştır.

Tahmin edebileceğiniz gibi, herbisitlere benzer şekilde, böcekler pestisitlere karşı direnç geliştirmeye başlamıştır. Yine, kendimizi genetik adaptasyonlar ve kimyasal değişikliklerin asla biten bir döngüsüne koyduk.

Tüm bunların üzerine, toplum, tarladaki artan kimyasal kullanımından kaynaklanan başka bir yan ürün görmüş. Şimdi, sadece mahsulların herbisit ve pestisitlerden olumsuz etkilendiğini bilmekle kalmıyor (çünkü aslında zehirlerdir), bilim bu kimyasalların insanlar üzerindeki etkisini de göstermiştir. Bu soruna nasıl hücum ettik? Yine, teknolojiye, mahsul genetik modifikasyonuna yönelerek.

Genetik, daima bir tuhaf muğlaklaştırılmış olan büyüleyici bir bilimdir. Kalıtımın en küçük birimi olan DNA, onun nasıl çalıştığını ve bizi biz yapanın ne olduğunu anlamaya çalışmak için onlarca yıldır incelenmiştir. İnsanların genetik yapısı gibi, bitkilerin de var.

İnsanlar gibi, bitki genetiği organizmanın özelliklerini oluşturur. Biz uzun boylu, açık tenli, mavi gözlü müyüz yoksa daha kısa, güçlü ve bronzlaşmışız mı? Hepsi genetiğimizde. Çoğu zaman, bitkiler yaşamaya çalıştıkları koşullardan dolayı ideal ve daha az ideal özellikler taşırlar.

İnsanlar gibi bitki ataları da yaşamak için evrimleşmişlerdir. Genetik modifikasyonu dikkatli bir şekilde inceleyerek ve kullanarak, araştırmacılar belirli pestisit ve herbisitlere doğal bağışıklık bulunan mahsuller geliştiremediler. Ancak yine, yan ürünler kötü başlarını gösterdiler.

Daha önce monoküller ve tek bir ürün yetiştirilmesinin olumsuzluklarından bahsettik. Insan gibi, mahsulün soyundan gelenler ebeveynlerinin faydalarını alırlar. Ne yazık ki, kusurlarını da alırlar.

Soyda ebeveynler çok yakın olduğunda ne olur? Genetik mutasyonlar. Bitkiler insanlar gibi genetik zayıflıklar geliştirirler. Ancak, onları ek herbisit ve pestisitlerle zayıflıklardan koruyarak, çizgiyi geçici olarak güçlendirmeliyiz. Bu kimyasallar sadece kök sorunu çözmeyecek olan bir sargıdan ibaret.

Şöyle düşünün: Böbrek nakli yapılan bir insan, vücudunun yeni organı kabul etmesine (çoğu durumda reddetmemesine) yardımcı olmak için çok fazla ilaç verilir. Vücudun doğal savunmaları bu tehdidi yenmek için birikir. Ancak dezavantajı, yeni organı kurtarmaya vücudun savunma mekanizmalarının neredeyse hepsi çağrıldığından, diğer tehditler (virüsler, hastalık vb.) saldırıya daha yetkin hale gelmesidir. Nakil hastaları, vücut iyileşene ve yeniden oluşana kadar genellikle bir süre izole edilirler.

Bitkinin olumsuz koşullara uyum sağlama ve yaşama yeteneği, her zaman yeni tehditler ortaya çıkması için bir ortam yaratır.

Elbette, insan çözümü daha fazla teknoloji, daha fazla pestisit, daha fazla herbisit ve daha fazla genetik modifikasyondur. Görebildiğiniz gibi, bu asla biten bir döngüdür. Ne yazık ki, bu savaştaki en büyük kaybeden toprağımızdır. Toprağımızın doğal dengesı, mahsul döngüleri ve teknolojilerin ortaya çıkmasında giderek daha da yanlış yöne gitmiştir. İnsan yapısı çözümlerimiz, kısa vadede hızlı ve etkili olsalar da, toprağın ekosistemleri ve doğal olarak iyileşme ve gelişme yeteneğini aşmıştır.

Genetik modifikasyon ve kimyasal işlemleye, toprakta gerekli bileşenleri geri koymak için bir bütün yeni ürün seti döndürme konusunda çok fazla bağlı kalmışız.

Genetik modifikasyon, bir bitki veya hayvan türünün geninin başka bir türe eklenmesidir. Mısır ve soya gibi mahsullar, pestisit ve herbisitlere karşı dirençli olması için yüksek ölçüde genetik olarak değiştirilmiştir. Bu işlem yatay gen transferi olarak adlandırılır ve beklenmedik etkilere yol açabilir. Örneğin, mısırın alerjen üretebileceği ve gluten duyarlılığı olan insanlarda sorun yaratabilir.

Güçlü tarımsal kaynaklara sahip ülkeler, mahsul verimini artırmak için yeni teknolojilere yatırım yapıyorlar. Ancak ne yazık ki, bu yetiştirilmekte olan mahsul çeşitlerinde azalmaya yol açmıştır. Bitkilerin biyolojik çeşitliliği insan kararlarından doğrudan etkilenir, bu nedenle biyolojik çeşitlilik ve toprak sağlığını artırmaya çalışırken yaptığımız tarımsal değişiklikleri izlemek çok önemlidir.

Elbette, sulama uygulamaları da rol oynuyor. Sulama, düşük yağışlı dönemlerin tuhaf noktalarını yumuşatmıştır. Diğer taraftan, suyun aşırı kullanımı bizi potansiyel olarak felakete geri dönmektedir. Su birikintilerine, yağış ve kar erimesinin yenilediğinden daha fazla miktarda alıyoruz. En kritik doğal kaynaklardan biri Kansas'ta (yeraltı su birikintileri) California'da (tarımsal ihtiyaçları karşılamak üzere nehirlerin yönlendirilmesi) kıtlaşmaktadır.

Sonunda, bitki çeşitliliği, doğal pestisitler ve yabanlara karşı kontrol, kimyasal teknolojideki yeniliklerin gerisinde kaldı. Dünyadaki toprak, yıllar boyu kötü muameleyle tükenmiş ve istismar edilmiştir.

Geleneksel Tarımla Ne Kaybederiz?

Gezegenimizin insanları, tüm biyolojik çeşitliliğin %25'ini barındıran toprağı yok ediyor. Toprak bize oksijen sağlar, yemek için gıda üretir ve içmek için kullanılabilecek suyu depolar. Toprak ayrıca gelen karbondioksite emilir ve bu da dünyanın sıcaklığını serinletmeye yardımcı olur. Bu, biz beğen karbon türüdür (tutma)!

Tarım yöntemlerinin sorunlu olmasının birçok nedeni var, çünkü çok fazla arazi gerektirir. Dünyadaki kuru arazinin üçte birinin mahsul yetiştirmek için kullanıldığı tahmin edilmektedir. Bu, şu anda dünya çapında 5 milyar hektar araziyle tarım yapıldığı anlamına gelmektedir.

Hükümetlerimizin ve tarım liderlerimizin toprak korunması ve restorasyon uygulamalarına yatırım yapması gerekir; gezegen üzerindeki geleceğimiz buna bağlıdır. Dünyadaki nüfusun 2050 yılına kadar 9,7 milyara ulaşması tahmin edilmektedir. Bu tür nüfus artışı artan gıda talebini de beraberinde getirecektir.

Dolayısıyla, küresel nüfus artmaya devam ettikçe, sağlıklı, sürdürülebilir tarım uygulamalarının gerekliliği de artacaktır. Bugün, dünyadaki neredeyse tüm tarımsal araziler bozulmuş bir durumda bulunmakta ve bu durum topraktaki besinlerin kullanılabilirliğini azaltmaktadır. Afrika'da, kırkın milyondan fazla insanın, bir zamanlar verimli olmuş ancak temelde verimsiz bir duruma kadar bozulmuş arazilerde yaşamaya çalıştığı tahmin edilmektedir.

ABD Tarım Bakanlığı, çiftçilerin artan gıda talebini karşılamak için toprak korunması ve restorasyon uygulamalarına yatırım yapması gerektiğini tespit etmiştir. Gıda güvenliği, dünyanın hızla değişen nüfusu ve değişen iklimi nedeniyle artan bir sorundur.

Küresel nüfusun hızlı büyümesi, gıda talebindeki artışa eşlik ettiğinde, çiftçilik arazisinde azalmaya yol açmıştır. Bu, daha az araziyle daha fazla gıda üretme baskısını artırmıştır. Çiftçilerimiz ve çiftliklere karşı bu tür baskı ile, çevresel etkileri en aza indirerek sağlıklı ekosistemleri sürdürürken bu taleplerle nasıl karşılanacağını görselleştirmek zordur.

Topüstü, tipik olarak nehirlerin okyanusla buluştukları ve bitkilerin hayatı destekledikleri bölgelerde bulunur. Biyolojik çeşitlilik, bir alan içindeki yaşayan organizmalar çeşitliliğidir, örneğin bir tür, türlerin ailesi veya ekosistem. Topüstünün biyolojik çeşitliliği, gıda üretmek için gerekli istikrarı sağlayan tarımsal alanların başlangıcıdır. Amazon Nehri, 8.000 mil yaygın olan dünyanın en büyük nehridir. Dünyadaki taze suyun %20'sini ve oksijen %20'sini sağlar.

Pestisitler uzun zamandır kullanılmaktadır, ancak son zamanlarda, çeşitli sağlık sorunlarına neden olabilecekleri için onları terk etmeye yönelik bir itme vardır. EPA'ya göre, pestisitler hayvan ve insan sağlığını doğrudan etkilemiştir. Pestisitlerin sağlık etkileri pestisit türüne bağlı olduğunu eklemektedir. Organofosforlar ve karmitler gibi bazıları sinir sistemini etkiler. Diğerleri cilt veya gözleri tahriş edebilir. Bazı pestisitler karsinojenik olabilir. Diğerleri vücuttaki hormon veya endokrin sistemi etkileyebilir. Tüm durumlarda, pestisitlere doğrudan maruz kalma tehlikeli olabilir.

Her şey şuna kaynaklanır – toprağımız, var olmamızın temeli. Bitkilerin yetiştiği ortamdır. Gıdamızı içinde barındırır ve bize temiz su sağlar. Toprak bildiğimiz hayat için gereklidir, bu nedenle hali hakkında dikkat etme ve toprağımıza biraz daha fazla iyilik ile muamele etme zamanı gelmiştir.

Regeneratif Tarım Nedir?

Regeneratif tarım, ayrıca regeneratif çiftçilik olarak bilinen, araziyi destekleyen doğal yaşam döngüsünü destekleyen sürdürülebilir tarımsal uygulamadır. Kimyasal gübreler ve işlemeye dayanan geleneksel tarım uygulamalarının bir artırımıdır ve daha yüksek mahsul değeri üretmiştir.

Birçok yönden, bu regeneratif yöntem toprak için ve nihayetinde çiftçinin kâr hesabı için daha iyidir. Zaman geçtikçe, dönüm başına verim artacak ve insan girdisinde (sulama, pestisitler, herbisitler, işçilik, ekipman vb.) hızlı bir azalma olacaktır. Bazı durumlarda, dönüm başına değer, kimyasal ve genetik modifikasyon öncesinde yaygın olan deneyimli, kanıtlanmış tarım uygulamalarına geri dönerek 2-3 katına çıkabilir.

Tarıma regeneratif yaklaşım açıkça ekoloji ilkelerine dayanmaktadır. Sağlıklı toprak sağlıklı bitkiler, hayvanlar ve insan varlıkları için gerekli olduğunu kabul eder. Regeneratif yaklaşım ayrıca toprak erozyonu ve karbon tutmanın bugün gezegenimizin karşı karşıya olduğu önemli sorunlar olduğunu kabul eder.

Regeneratif yaklaşım, işlemeyen (veya düşük işlemeli) çiftçilik, yazlık ürün budama, mahsul rotasyonu, hayvan entegrasyonu (tavuk da dahil olmak üzere), kompostlama, biyolojik haşarat kontrolü ve su tahliye uygulamaları (yağmur suyu hasadı gibi) destekleyerek bu sorunları çözmeyi amaçlamaktadır.

Tarımsal

Contact

Get In Touch

Talk to our materials science team — replies within one business day.

Heartland office locations: Detroit, New York, and Paris.DetroitNew YorkParis
Get in touch