Ostateczny Przewodnik do Rolnictwa Regeneracyjnego i Zdrowia Gleby

Signed by Heartland Industries•
heartland rolnictwo regeneracyjne

Rolnictwo regeneracyjne to holistyczny, regeneracyjny system rolniczy, który obejmuje zasady ekologii. Można go postrzegać jako nową rewolucję rolniczą lub ożywienie starożytnych praktyk, które zostały uaktualnione w ciągu czasu.

Zrównoważone rolnictwo jest praktykowane od wieków na poziomie lokalnym, ale ostatnio opracowana technologia sprzętu sprawia, że rolnictwo regeneracyjne jest bardziej dostępne dla większych gospodarstw. Podstawy tego systemu obejmują rotację roślin okrywowych, kompostowanie, sekwestrację węgla i skupienie się na zdrowiu gleby.

Na najwyższym poziomie rolnictwo regeneracyjne skupia się na długoterminowym zdrowiu gleby i środowiska. Jest to forma zrównoważonego rolnictwa, którą można prześledzić do czasów starożytnych.

Obserwujemy wzrost świadomości na temat szkodliwych skutków rolnictwa przemysłowego na nasze środowisko, a rolnictwo regeneracyjne oferuje alternatywę dla tego szkodliwego sposobu uprawy, skupiając się na zrównoważonym rozwoju, bioróżnorodności i zdrowiu gleby. Aby doszło do znaczących zmian w praktykach rolniczych, ludzie muszą przyjąć pragmatyczne podejście do przyjęcia tych sprawdzonych i godnych zaufania metodologii.

Wyobraźmy sobie glebę jako skórę ziemi. Teraz zadaj sobie pytanie: czy my ludzie mamy historię dobrej rutyny pielęgnacji skóry naszej planety? Odpowiedź jest wyraźnie „Nie". W ostatnim stuleciu obserwowaliśmy erozję gleby wierzchniej i jej degradację, która przewyższa destrukcję naszych pól na przestrzeni całej historii ludzkości. Jeśli chcemy odwrócić ten trend, musimy zintegrować systemowe zmiany w metodach uprawy, które stosujemy dzisiaj.

Jak się tutaj znaleźliśmy?

Nowoczesne rolnictwo dużych skalach (takie jakie znamy w dzisiejszej Ameryce) zasadniczo rozpoczęło się w 1862 roku, gdy prezydent Lincoln podpisał Ustawę o Homesteadzie. Pozwoliła ona każdemu na przejęcie własności 160 akrów ziemi na naszych Heartlandach, udowadniając, że potrafią się utrzymać przez 3-5 lat. Warto zauważyć, że większość ziemi podarowanej przez Lincolna Amerykanom została pozyskana podczas Zakupu Luizjany. Chociaż ziemia została zakupiona przez Amerykę od Francji, oryginalni właściciele ziemi to ludzie autochtoniczni. O tym, jak ludzie autochtoniczni wpłynęli na rolnictwo regeneracyjne, opowiemy sobie później w tym artykule.

Zgodnie z umową Lincolna, na koniec okresu ziemia została przekazana nowym właścicielom jeśli potrafili udowodnić, że ich umiejętności rolnicze i/lub hodowlane są na wymaganym poziomie i mogą je utrzymać. To dało początek powszechnym postępom rolniczym dla Ameryki na nowych terytoriach na zachodzie od Missisipi.

W sumie ponad 160 milionów akrów terenu publicznego, czyli prawie 10 procent całkowitej użytecznej ziemi rolnej Stanów Zjednoczonych, zostało rozdane bezpłatnie 1,6 milionom osadników. Nie wiadomo, ile z 160 milionów akrów zostało pierwotnie skradzionych ludzie autochtonicznym.

Przez pierwsze 50 lat plan działał idealnie, gdy mali rolnicy i hodowcy torowali sobie drogę przez Heartland. Jednak w latach trzydziestych ubiegłego wieku, Ameryka doświadczyła jednej z najgorszych tragedii, zarówno rolniczych, jak i kulturowych, w jej historii – Dust Bowl.

Na przestrzeni lat rolnicy w Ameryce Północnej nadmiernie orali glebę, jednocześnie sadzając te same rośliny sezon po sezonie. W miarę jak rolnictwo stawało się bardziej komercyjne i potrzebne były wyższe wolumeny upraw, zwróciliśmy się do technologii tamtych czasów (zmechanizowana orka i pestycydy), aby zwiększyć plony. Jednak skutkami ubocznym nadmiernej orki (termin, który wtedy nawet nie istniał) były katastrofalne!

Sama orka nie stworzyła Dust Bowl, tak jak katastrofa lotnicza nie jest spowodowana pojedynczą awarią komponentu. Zazwyczaj wiele mniejszych awarii sumuje się i prowadzi do większych, systemowych.

Rolnicy tamtych czasów orali i sadzili te same rośliny raz za razem. Tworząc monokulturę (wzrost tylko jednego typu rośliny w danym regionie) i bez jakichkolwiek roślin okrywowych chroniących ziemię, erosja wiatru wydmuchała górną warstwę gleby. Nieświadomie zmniejszali zdolność gleby do odporności na szkodniki, chwasty, susze i inne niepewne warunki. Zmniejszenie zawartości materii organicznej zamieniło glebę Ameryki w pustynię.

Obok nadmiernej orki i sadzenia tych samych roślin raz za razem, Ameryka doświadczyła poważnych susz w 1934, 1936, 1939 i 1940 roku. Wszystkie te zmienne, nałożone na siebie nawzajem, wyewoluowały w sytuację, która stworzyła ogromne straty dla amerykańskich rolników i łańcuchów dostaw żywności.

Natura nie była jedynym odpowiedzialna za Dust Bowl. Polityka i kultura również odgrywały ogromną rolę. Na początku XX wieku pszenica była sprzedawana na rynkach za kilka centów za buszel. Większość producentów pszenicy były pochodzenia europejskiego, gdzie była bardziej lokalną rośliną wśród innych zbóż i traw.

Jednak wraz z wybuchem wojny (Pierwsza Wojna Światowa), europejskie szlaki zbożowe (głównie z Rosji) zostały zablokowane, a Stany Zjednoczone wkroczyły, aby zwiększyć produkcję pszenicy. Ostatecznie gwarantowało to rolnikom 2 dolary za buszel i stworzyło masowy rynek pszenicy, który wcześniej nie istniał.

Jak ten rynek był wspierany? Poprzez wykorzystanie rozległych oryginalnych łąk preriowych Kansas, Oklahoma, Teksas, Nebraska itp. Teraz zamiast różnych odmian roślin uprawianych na małych poletkach rodzinnych, rolnicy przypadkowo stworzyli ogromne monokultura poprzez oranie i sadzenie jednego typu rośliny (pszenica, kukurydza, soja itp.) bez najmniejszego śladu roślin okrywowych.

Aby pogorszyć sprawę, załamanie gospodarcze z 1929 roku wysłało rolników na zachód w poszukiwaniu pracy, opuszczając rozległe obszary ziemi niesianych i dojrzałych do katastrofy glebowej. Wkraczają susze lat trzydziestych i łatwo jest zobaczyć, jak rozwijała się idealna burza.

Notatka: _Rośliny okrywowe to rośliny przeznaczone do pokrycia gleby, a nie do zbierania. Pomagają rolnikom zarządzać erozją gleby, płodnością gleby, jakością gleby, wodą, chwastami, szkodnikami i chorobami. Nie sadzając roślin okrywowych, większość (jeśli nie wszystkie) żywe organizmy, które utrzymują glebę w zdrowiu, wychodzą, ponieważ nie mają jedzenia. Sadzenie tej samej rośliny, zbieranie i oranie w stałych cyklach wyciąga składniki odżywcze (i węgiel) z gleby do atmosfery. Węgiel ostatnio ma złą opinię, ale tylko dlatego, że jest go zbyt dużo w atmosferze, a zbyt mało w ziemi! _

Jakie były rezultaty Dust Bowl?

Ziemia uprawna Ameryki przeszła przez proces pustynifikacji, gdzie ziemia uległa degradacji, ponieważ bioproduktywność spadła. Szacuje się, że ponad 100 000 000 akrów niegdyś żyznej ziemi zostało zasadniczo zamienione w pył. Gdy żyzne obszary stają się suchymi klimatami, bardzo trudno jest odwrócić efekty.

Większość z nas myśli o Dust Bowl jako o pojedynczym zdarzeniu, jednak burze zaczęły się w latach trzydziestych i trwały przez prawie dekadę. W tym czasie miliony ludzi wyjechały z Heartlandu Ameryki z powodu rozpowszechnionego głodu i biedy. Ci oryginalni osadnicy, którzy musieli się wykazać pod koniec XIX wieku, aby zachować swoją ziemię, zostali wysiedleni przez samą matkę naturę.

Z powodu tego, co działo się z rolnikami w całej Ameryce, Franklin D Roosevelt postanowił stworzyć Soil Conservation Service (SCS), aby ożywić glebę uprawną kraju. Dziś znamy tę organizację jako Natural Resources Conservation Service (NRCS).

Powoli, ale pewnie, ta organizacja wspierała rolników, zdrowie gleby i łańcuchy dostaw rolniczych w całej Ameryce, na których świat się opiera.

Dlatego też z tej naturalnej katastrofy wyrosła świetna organizacja, która każdego dnia pracuje z rolnikami. Ale rzeczywistość jest taka, że Dust Bowl nigdy by się nie wydarzył, gdyby praktyki rolnictwa regeneracyjnego były stosowane w całej amerykańskiej branży rolniczej. Nawet dzisiaj może być trudno przekonać rolników do stosowania praktyk rolnictwa regeneracyjnego.

Rozwiązanie problemu w latach 40. i jak doprowadziło to do dzisiejszych praktyk rolniczych

Pustynifikacja Heartlandu w latach trzydziestych doprowadziła do technologii chemicznych i genetycznych w latach czterdziestych i poza nimi. Większość rozwiązań chemicznych i genetycznych skupiała się na wprowadzeniu składników odżywczych z powrotem do gleby. Podobnie jak rodzaje efektów ubocznych, które ludzie doświadczają przyjmując leki, dodawanie utraconych składników do roślin stworzyło produkty uboczne (lub reakcje), które następnie stworzyły więcej produktów ubocznych (i więcej reakcji)! Zaczynała się błędne koło.

Najistotniejszym niechcianym efektem wprowadzenia składników odżywczych do środowiska monokulturowego był fakt, że chwasty miały teraz nowe środowisko, w którym mogły prosperować. Rośliny uprawne można postrzegać jako rośliny, które ludzie oswoili, aby rosły w określonych obszarach, podczas gdy chwasty to rośliny, które rosną samodzielnie, bez pomocy człowieka.

Niezaistniały wzrost chwastów stworzył niezamierzoną niedogodność – chwasty konkurujące z uprawami o składniki odżywcze i wodę. Te chwasty są nasilone składnikami odżywczymi, które są używane jako sterydy dla kukurydzy, pszenicy lub soi. Stało się to rzeczywistym problemem dla rolników na całym Heartlandzie.

Jak więc rolnicy nauczyli się kontrolować chwasty? Ponownie zwracając się do technologii w postaci herbicydów lub zielonników. Te herbicydy robiły dokładnie to, do czego były zaprojektowane, zabijały chwasty. Oczywiście herbicydy stworzyły kolejny produkt uboczny (lub reakcję). Nowe warianty chwastów, które stają się oporne na herbicydy w ciągu jednego lub dwóch pokoleń. Więc trzeba było opracować nowe, potężniejsze herbicydy, i cykl trwał dalej.

Kolejnym kłopotem, który rolnicy musieli brać pod uwagę, były szkodniki (lub owady). Ponownie nasza społeczność rolnicza zwróciła się do technologii wiodącej w branży, pestycydów. Chemikalia te są zaprojektowane, aby odstraszać lub zabijać szkodliwe owady na polach.

Crop-dusting (czynność rozpylania pestycydów nad polem przed wsadzeniem upraw) stała się powszechną praktyką dla rolników. Te pestycydy były zaprojektowane, aby odstraszać różne rodzaje infekcji.

Jak mogłeś się spodziewać, podobnie jak w przypadku herbicydów, owady zaczęły wykazywać odporność na pestycydy. Ponownie postawiliśmy się w nigdy niekończący się cykl adaptacji genetycznych i zmian chemicznych.

Na szczycie wszystkiego tego, społeczeństwo zaczęło widać inny produkt uboczny, który pojawił się wraz ze zwiększonym użyciem chemikaliów na polach. Teraz nie tylko wiemy, że uprawy są negatywnie dotknięte herbicydami i pestycydami (ponieważ w rzeczywistości są to trucizny), nauka wykazała wpływ tych chemikaliów na ludzi. Jak zaatakowaliśmy ten problem? Ponownie zwracając się do technologii w postaci genetycznej modyfikacji roślin.

Genetyka to fascynująca nauka, która zawsze była otoczona pewną dwuznaczością. Jako najmniejsza jednostka dziedziczności, DNA było badane przez dziesięciolecia, aby spróbować zrozumieć, jak działa i co nas czyni tym, czym jesteśmy. Podobnie jak ludzie mają materiał genetyczny, tak samo robią rośliny.

Jak my, genetyka rośliny tworzą charakterystykę organizmu. Czy jesteśmy wysoki, jasny, niebieskioki, czy jesteśmy niższy, masywny i opalony? To wszystko zawarte jest w naszej genetyce. Wiele razy rośliny mają idealne i mniej idealne cechy ze względu na warunki, w których próbują przetrwać.

Tak więc, w taki sam sposób, w jaki ludzie ewoluowali, aby przetrwać, również ewoluowali nasi roślinni przodkowie. Poprzez staranną naukę i wykorzystanie modyfikacji genetycznej, naukowcy byli w stanie opracować uprawy z naturalną odpornością na niektóre pestycydy i herbicydy. Ale znowu, produkty uboczne podnosiły swoje brzydkie głowy.

Wcześniej opowiadaliśmy o monokulturach i wadach uprawy tylko jednego typu rośliny. Cóż, podobnie jak u ludzi, potomkowie roślin przejmują korzyści swoich rodziców. Niestety, przyjmują również wady.

Co się dzieje, gdy rodzice są zbyt blisko w linii krwi? Mutacje genetyczne. Rośliny rozwijają słabości genetyczne, tak jak mogą to robić ludzie. Ale poprzez izolowanie ich od słabości za pomocą dodatkowych herbicydów i pestycydów, możemy tymczasowo wzmocnić linię. Chemikalia te to tylko plastry, które nigdy nie rozwiązują głównego problemu.

Pomyśl o tym w ten sposób: Człowiek, który otrzymuje przeszczep nerki, otrzymuje wiele leków, aby pomóc organizmowi zaakceptować (lub w większości przypadków nie odrzucić) nowy organ. Naturalne obrony ciała stoją w obliczu tego zagrożenia, aby je znokautować. Jednak minusem jest to, że teraz inne zagrożenia (wirusy, choroby itp.) są bardziej zdolne do ataku, ponieważ prawie wszystkie mechanizmy obronne ciała są wywoływane, aby uratować nowy organ. Pacjenci po przeszczepianiu są często izolowani przez pewien czas, podczas gdy ciało się leczy i regeneruje.

Zdolność rośliny do przystosowania się i przetrwania w trudnych warunkach tworzy środowisko dla nowych zagrożeń pojawiających się cały czas.

Oczywiście ludzkie rozwiązanie to więcej technologii, więcej pestycydów, więcej herbicydów i dalsze modyfikacje genetyczne. Jak widać, to jest nieskończony cykl. Niestety, największym przegrywającym w tej bitwie jest nasza gleba. Naturalna równowaga naszego zdrowia gleby wyszła z równowagi w ciągu cykli upraw i technologii. Nasze rozwiązania stworzone przez człowieka, choć szybkie i efektywne w krótkim terminie, przytłoczyły ekosystemy naszej gleby i jej zdolność do naturalnego regenerowania się i prosperowania.

Zbyt mocno polegaliśmy na modyfikacji genetycznej i przetwórstwie chemicznym, aby wprowadzić niezbędne składniki z powrotem do gleby poprzez obrót całkowicie nowym zestawem roślin.

Modyfikacja genetyczna to wstawienie genu z jednego gatunku rośliny lub zwierzęcia do innego. Uprawy takie jak kukurydza i soja zostały wysoko zmodyfikowane genetycznie, aby były oporne na pestycydy i herbicydy. Ten proces nosi nazwę poziomego transferu genów, który może prowadzić do nieoczekiwanych efektów. Na przykład, kukurydza wykazywała zdolność do produkcji alergenów i może powodować problemy u osób z wraźliwością na gluten.

Kraje dysponujące silnymi zasobami rolniczymi inwestują w nowe technologie, aby zwiększyć plony roślin. Niestety, doprowadziło to do spadku różnorodności uprawianych typów roślin. Bioróżnorodność roślin jest bezpośrednio wpływana przez decyzje człowieka, dlatego kluczowe jest, aby śledzić zmiany rolnicze, które wprowadzamy, dążąc do wzrostu bioróżnorodności i zdrowia gleby.

Oczywiście praktyki irygacyjne również odgrywają rolę. Irygacja wygładzała szorstkie punkty okresów niskich opadów. Z drugiej strony, nadmierne użycie wody wiedzie nas z powrotem do potencjalnie katastrofalnego zdarzenia. Pobieramy więcej wody z podziemnych zbiorników niż jest uzupełnianie w wyniku opadów i topnienia śniegu. Jeden z naszych najbardziej krytycznych zasobów naturalnych staje się bardziej ograniczony, od podziemnych akwifer w Kansas do przekierowania rzek w Kalifornii, aby zaspokoić potrzeby nawadniania.

Ostatecznie, różnorodność roślin, naturalne pestycydy i kontrola chwastów wycofały się do tyłu wobec innowacji w technologii chemicznej. Gleba na całym świecie jest wyczerpana i znęcana latami złego traktowania.

Co tracimy poprzez tradycyjne rolnictwo?

Ludzie na naszej planecie niszczą glebę, która stanowi siedlisko 25% całej bioróżnorodności. Gleba dostarcza nam tlenu, produkuje jedzenie do jedzenia i przechowuje wodę, którą można wykorzystać do picia. Gleba również pochłania napływający dwutlenek węgla, co pomaga utrzymać temperaturę ziemi w chłodzie. To jest rodzaj węgla (sekwestracja), który nam się podoba!

Jednym z wielu powodów, dla których metody rolnicze są problematyczne, jest to, że wymagają dużo ziemi. Szacuje się, że jedna trzecia powierzchni suchego lądu Ziemi jest używana do uprawy roślin. To oznacza, że obecnie na całym świecie uprawiane są 5 miliardów hektarów ziemi.

Nasze rządy i przywódcy rolnictwa muszą inwestować w praktyki ochrony i restauracji gleby; przyszłość planety na tym zależy. Szacuje się, że światowa populacja osiągnie 9,7 miliarda do 2050 roku. Ten rodzaj wzrostu populacji będzie wiązał się ze wzrostem popytu na żywność.

Tak więc, w miarę jak globalna populacja stale rośnie, rośnie również zapotrzebowanie na zdową, zrównoważoną praktykę rolniczą. Dziś praktycznie całe światowe grunty rolne znajdują się w degradowalnym stanie, co zmniejsza dostępność składników odżywczych w glebie. W Afryce szacuje się, że czterdzieści milionów ludzi próbuje przetrwać na dawniej żyznej ziemi, która uległa degradacji do tego stopnia, że jest zasadniczo nieproduktywna.

Ministerstwo Rolnictwa Stanów Zjednoczonych ustaliło, że rolnicy muszą inwestować w praktyki ochrony i restauracji gleby, aby spełnić rosnący popyt na żywność. Bezpieczeństwo żywnościowe to rosnący problem z powodu szybko zmieniającej się światowej populacji i zmieniającego się klimatu.

Szybki wzrost populacji światowej połączony ze wzrostem popytu na żywność doprowadził do spadku gruntów uprawnych. To zwiększyło presję na produkcję więcej żywności z mniejszą ziemią. Przy takim nacisku na nasze farmy i rolników, trudno jest wyobrazić sobie, jak spełnimy te wymagania, jednocześnie podtrzymując zdowe ekosystemy, które minimalizują wpływ na środowisko.

Gleba wierzchnia znajduje się zazwyczaj w regionach, gdzie rzeki spotykają się z oceanami i wspierają życie roślin. Bioróżnorodność to różnorodność żywych organizmów w danym obszarze, takich jak gatunek, rodzina gatunków lub ekosystem. Bioróżnorodność w glebie wierzchniej to początek pól rolniczych, które zapewniają stabilność niezbędną do produkcji żywności dla ludzi. Amazonka to największa rzeka na świecie, rozciągająca się 8000 mil. Dostarcza 20% świeżej wody na Ziemi i produkuje 20% jej tlenu.

Pestycydy były używane od dawna, ale ostatnio pojawił się nacisk na ich porzucenie, ponieważ mogą powodować różne problemy zdrowotne. Według EPA, pestycydy bezpośrednio wpłynęły na zdrowie zwierząt i ludzi. Dodają, że efekty zdrowotne pestycydów zależą od rodzaju pestycydu. Niektóre, takie jak organofosforany i karbaminiany, wpływają na układ nerwowy. Inne mogą drażnić skórę lub oczy. Niektóre pestycydy mogą być rakotwórcze. Inne mogą wpływać na system hormonalny lub endokrynny w organizmie. Ogólnie rzecz biorąc, bezpośrednia ekspozycja na pestycydy może być niebezpieczna.

Wszystko to sprowadza się do jednego – nasza gleba jest podstawą naszego istnienia. To ośrodek, w którym rosną rośliny. Zawiera naszą żywność i dostarcza nam czystej wody. Gleba jest niezbędna dla życia, jakie znamy, więc czas, aby zwrócić uwagę na jej stan i traktować naszą glebę z nieco większą dobrością.

Co to jest rolnictwo regeneracyjne?

Rolnictwo regeneracyjne, zwane również rolnictwem regeneracyjnym, to zrównoważona praktyka rolnicza, która wspiera naturalny cykl życia ziemi. Jest to rozszerzenie tradycyjnych praktyk rolniczych, które opierają się na stosowaniu nawozów chemicznych i orki, i wykazano, że daje wyższą wartość plonów.

Pod wieloma względami ta metoda regeneracyjna jest lepsza dla gleby i ostatecznie lepsza dla bilansu finansowego rolnika. W miarę upływu czasu plony na hektar będą rosły, a wraz z tym drastycznie zmniejszy się ludzki wkład (irygacja, pestycydy, herbicydy, praca, sprzęt itp.). W niektórych przypadkach wartość na hektar może być 2-3 razy większa, po prostu wracając do sprawdzonych praktyk rolniczych, które były powszechne przed erą chemikaliów i modyfikacji genetycznej.

Podejście regeneracyjne do rolnictwa wyraźnie opiera się na zasadach ekologii. Dostrzega, że zdowa gleba jest niezbędna dla zdowych roślin, zwierząt i ludzi. Podejście regeneracyjne dostrzega również, że erozja gleby i sekwestracja węgla to główne problemy stojące przed naszą planetą.

Podejście regeneracyjne stara się rozwiązać te kwestie, promując praktyki takie jak rolnictwo bez orki (lub z minimalną orką), uprawy okrywowe, rotacja roślin, integracja zwierząt gospodarskich (w tym drobiu), kompostowanie, biologiczna kontrola szkodników i praktyki infiltracji wody (takie jak zbieranie wody deszczowej).

Skupia się na praktykach rolniczych i pastwiskowych, które między innymi odwracają zmianę klimatu poprzez przebudowanie materii organicznej gleby i przywrócenie zdegradowanej bioróżnorodności gleby. Skutkuje to zarówno wytłaczaniem węgla, jak i ulepszonym cyklem wodnym.

Praktyki rolnictwa regeneracyjnego są zazwyczaj podsumowywane w 5 głównych kategoriach.

  • Nie zaburzaj gleby poprzez praktyki bez orki lub minimalne orki.

  • Utrzymuj powierzchnię gleby pokrytą poprzez zastosowanie roślin, które przywracają zdrowie gleby.

  • Zachowaj żywe korzenie w glebie, budując w ten sposób prosperujący ekosystem biologiczny.

  • Uprawiaj różnorodny zakres roślin, które kompostują się, tworząc bogatą społeczność mikrobiologiczną.

  • Przywróć zwierzęta pasące się na ziemi, które pobudzają wzrost roślin i zdrowie gleby.

NGO, The Carbon Underground, opublikowało tę powszechnie akceptowaną definicję Regenerative Farming w 2017 –

_"Rolnictwo regeneracyjne" opisuje praktyki rolnicze i pastwiskowe, które między innymi odwracają zmianę klimatu poprzez przebudowanie materii organicznej gleby i przywrócenie zdegradowanej bioróżnorodności gleby – skutkując zarówno wytłaczaniem węgla, jak i ulepszeniem cyklu wodnego. _

_Konkretnie, rolnictwo regeneracyjne to holistyczna praktyka zarządzania ziemią, która wykorzystuje moc fotosyntezy w roślinach do zamknięcia cyklu węgla i budowania zdrowia gleby, odporności roślin i gęstości składników odżywczych. Rolnictwo regeneracyjne poprawia zdrowie gleby, głównie poprzez praktyki, które zwiększają materię organiczną gleby. _

To nie tylko wspomaga zwiększenie bioróżnorodności i zdrowia gleby, ale zwiększa bioróżnorodność zarówno powyżej, jak i poniżej powierzchni gleby, jednocześnie zwiększając zarówno zdolność zatrzymywania wody, jak i sekwestrując węgiel na większych głębokościach, a zatem zmniejszając szkodliwe klimatycznie poziomy atmosferycznego CO2 i poprawiając strukturę gleby w celu odwrócenia stanowiącej zagrożenie dla cywilizacji utraty gleby spowodowanej przez człowieka. Badania nadal ujawniają szkodliwe skutki dla gleby orki, zastosowań chemikaliów rolniczych i nawozów solnych, oraz wydobywania węgla. Rolnictwo regeneracyjne odwraca ten paradygmat, aby budować przyszłość.

Czy rolnictwo regeneracyjne jest nowe?

Nie; nie ma nic nowego w rolnictwie regeneracyjnym. Ludzie autochtoniczni w całej Ameryce byli mistrzami procesów rolnictwa regeneracyjnego! Przez wieki przed przyjazdem Europejczyków, ludzie autochtoniczni Ameryki Północnej praktykowali formę rolnictwa, która utrzymywała ich przez pokolenia i określała ich relacje z ziemią.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, Europejczycy nie odkryli "nietkniętej ziemi". Ta idea, znana jako "mit czystości" wczesnych osadników, jest tylko tym – mitem. Charles Mann, autor "1491: New Revelations of the Americas Before Columbus", zauważa, jak ten mit zataja rzeczywistość, że Indianie amerykańscy prowadzili praktyki przez setki lat, które określają zrównoważone rolnictwo i opiekę nad ziemią dzisiaj.

Jednym z systemów rolniczych, który praktykowała

Contact

Get In Touch

Talk to our materials science team — replies within one business day.

Heartland office locations: Detroit, New York, and Paris.DetroitNew YorkParis
Get in touch